Welkom in het bos · De Mexicaanse Hond

Foto: Ben van Duin

Foto: Ben van Duin

Absurd realisme in een Van Warmerdam-caroussel
Gezien: 5 maart, Stadsschouwburg Utrecht
★★★★☆

Een ingetogen spektakel. Zowel visueel, tekstueel als intellectueel. Alex van Warmerdam pakt weliswaar uit, maar doet dat niet bombastisch. In Welkom in het bos verdwalen twee vrouwen in een bos. Dat is allemaal nog niet zo erg. Dan vindt er een conversatie plaats met een als faun verklede huisarts die zich voordoet als een boer. Het absurde sluipt er niet in, het is er ineens, alsof je even niet op hebt zitten letten.

De voorstelling trakteert je ruim een uur lang op typische scènes van Alex van Warmerdam. Scènes die doorspekt zijn met logica, maar net een andere logica dan die wij kennen. Dat geeft zelfs de simpele dialogen tussen de twee vrouwen iets magisch. Wie fan is van het absurde van Alex van Warmerdam komt hier volledig aan zijn trekken. De balans tussen absurditeit en realisme, die elkaar nooit weg lijken te drukken maar probleemloos naast elkaar bestaan, voelt bevrijdend. Bijna verlossend.

Welkom in het bos verrast niet qua code of structuur. Relatief korte scènes waarin twee vrouwen steeds een ontmoeting hebben met gekwelde wezens of personen uit het bos. Een faun, een elf, een geile tweelingbroer, een jager, en uiteindelijk uiteraard de ex-man waarvoor ze in eerste instantie op de vlucht waren. Het ontbreekt daarin weliswaar aan grilligheid, maar de voorstelling is daar qua lengte (een dik uur) ook op ingespeeld.

Hadewych Minis en Tiny Bertels zetten vanaf minuut één vol overtuiging twee net iets te verwende, uit vinex afkomstige vrouwen neer. Het karikaturale ligt hierbij op de loer, maar er liggen net genoeg accenten in de personages om dat te voorkomen. Pierre Bokma neemt alle overige rollen op zich, en dat doet hij met aanstekelijk enthousiasme en plezier. En kunde. Hoogtepunt is de scene waarin hij een volstrekt aannemelijk vijfjarig jongetje neerzet, en het publiek door alle grappen heen toch weer weet te ontroeren.

Het is kermis in de wereld van Van Warmerdam en hij trakteert ons op een ritje in zijn carrousel. En dat is vermakelijk, maar je draait precies één rondje. Je mag weer uitstappen waar je bent begonnen.