De twaalf gezworenen · Noord Nederlands Toneel

De-twaalf-gezworenen-NNT-Foto-Reyer-Boxem-435x300De juryleden betwijfelen steeds meer of de tiener schuldig is
Gezien: 13 maart 2015, Stadsschouwburg Utrecht
★★★☆☆

Regisseur Guy Weizman was niet zelf verantwoordelijk voor de keuze van De Twaalf Gezworenen. Hij nam het over van Dana Nechushtan, die zich wegens persoonlijke omstandigheden uit het project terug trok. Het is voor Weizman, van huis uit choreograaf, ook een nogal dichtgetimmerd tekststuk.
De Twaalf Gezworenen werd in 1954 door Reginald Rose geschreven. Een twaalfkoppige jury (hier vertegenwoordigd door een cast om van te smullen, met onder meer Ko van den Bosch, Loek Peters en Bram Coopmans) komt bijeen om hun oordeel te vellen over het lot van een tiener. Het lijkt in eerste instantie unaniem bepaald: schuldig. Maar dan slaat bij één de twijfel toe.

Deze voorstelling moet het niet hebben van subtiliteit. Gigantische, draaiende stellages waar de twaalf mannen opklimmen en afglijden, rookmachines, en vooral: een hoop geschreeuw over en weer. Vooral in dat laatste had Weizman, in zijn grotezaaldebuut bij het Noord Nederlands Toneel, wel wat meer reliëf kunnen aanbrengen. Onenigheid manifesteert zich per slot van rekening niet uitsluitend in schreeuwpartijen en grote gebaren.

Tegenover het wat vlakke karakter van de voorstelling staat het visuele feestje dat Weizman ons voorschotelt. Bijvoorbeeld tijdens een live gefilmde reconstructie met kartonnen miniatuurtjes, of de breed uitgemeten verifiëring van de getuigenis van de buurman – waarin juist de kracht zit in de kleine details.

In het sterke acteursensemble valt vooral Coopmans op, die met steeds toenemende overtuiging zijn twijfel ventileert. Met zo’n cast zou je willen dat ze alle twaalf zo helder aan bod kwamen.

(Foto: Reyer Boxem)