Glückliche Tage · DeutschesSchauSpielHausHamburg, Katie Mitchell

SetRatioSize690460-12-gluecklichetage-lefebvreIJzersterke Julia Wieninger in fenomenaal toneelbeeld
Gezien: 2 april 2015, Brandstichter, Stadsschouwburg Amsterdam
★★★★☆

Samuel Beckett situeerde Winnie en haar man Willy in zijn stuk Happy Days (1961) in een ‘uitgestrekt verschroeid grasveld’ met een ‘zachte glooiing naar voren’. Winnie is bovendien tot boven haar middel ingegraven.

Maar verrassend genoeg zijn in deze regie van Katie Mitchell de personages geplaatst in een tot in de details verzorgde, realistische huiskamer met aangrenzende keuken. En Winnie is niet ingegraven – nee, de ruimte staat half onder water. Een fenomenaal toneelbeeld waarin Julia Wieninger als Winnie krampachtig het hoofd boven water probeert te houden. Letterlijk en figuurlijk.

Hardop pratend – dan weer tegen haar man Willy, vaker nog tegen zichzelf – probeert ze de dag door te komen. Ze heeft de spullen in haar tas, vlagen van verre herinneringen en haar terugkerende mantra: ‘Dit wordt weer een gelukkige dag.’

Mitchell benadert Becketts absurdistische tekst zo concreet mogelijk. Winnie accepteert de situatie niet klakkeloos: ze verwondert zich of maakt zich boos. Binnen haar zeer beperkte bewegingsvrijheid zet Wieninger, met niet meer dan haar mimiek en haar dictie, een ijzersterk personage neer. De toenemende fysieke inspanning die het haar kost om haar zinnen over haar lippen te krijgen maakt deze voorstelling, zeker als in het tweede deel het water tot aan haar nek staat, buitengewoon beklemmend.

Niet alleen fysiek, ook qua taal kan Winnie geen kant meer op. Wieninger speelt haar personage, ondanks dat haar steeds herhalende woordenbrij nergens weerslag vindt, vol strijdlust en met onverwacht liefdevolle momenten. Daardoor blijft er – hoe groot de angst ook is als het einde onontkoombaar nadert – ergens hoop gloren.

(Foto: Klaus Lefebvre)