Etiquette & OK OK – Ant Hampton

Etiquette-Ant-Hampton-Foto-Nico-Goldberg-435x300
Autoteatro-performances zorgen voor bijzonder verbond
Gezien: 20 april 2015, verschillende locaties in Amsterdam
Etiquette: ★★★☆☆
OK OK: ★★★★☆

 

Er is geen publiek, er zijn geen acteurs. De autoteatro-performances van Ant Hampton bekijk je niet, je doet ze. Net als je medespelers heb je geen idee wat er komen gaat – je volgt simpelweg de aanwijzingen op je script of via je koptelefoon. Dit alles in het kader van de Hack / Play-maand, waarin De Brakke Grond met uiteenlopende performances en exposities de grenzen van spel en theater onderzoekt.

Etiquette is geschikt voor twee personen en speelt zich af in een bruine kroeg. Je zit tegenover elkaar aan een kleine, houten tafel. Een stem door de koptelefoon vertelt wat je moet doen. Al snel voelt de rest van de kroeg niet meer echt aan, maar als decor van de voorstelling waar je in zit.

In Etiquette staan een oudere man en een prostituee centraal. Met een krijtje wordt op de tafel een mini-theater getekend. Flarden van ontmoetingen trekken voorbij: een toevallige ontmoeting in een Parijs’ café, een ruzie in een huis, een gesprek ergens in het binnenland na een sinistere moord. Met minimale middelen creëert Hampton een complete wereld, en probeer je – terwijl je zelf een personage speelt – de puzzelstukjes bij elkaar te krijgen.

Het is de eerste autoteatro-performance die Hampton maakte en dat kun je merken. Het is wat rudimentair, en het lijkt alsof hij zich wat heeft laten meeslepen in het plezier dat hij had met het ontwikkelen. Het verwordt daardoor meteen tot een charmante ode aan het genre.

In OK OK nemen vier mensen deel aan een lezing van een script. Ieder leest een ander personage: en diens voor te lezen teksten zijn gemarkeerd. Al snel wordt duidelijk dat dit script gaat over het lezen van een script. Nee: over het lezen van dit script.

De schrijver gaat rigoureus aan de haal met de lezers. De tekst gaat uitsluitend over hoe de tekst gelezen wordt – daarmee vindt er een bizarre verwisseling van vorm en inhoud plaats. Op een gegeven moment komt bovendien de schrijver zelf, bij monde van één van de lezers, zich met zijn eigen tekst bemoeien.

OK OK is uiterst conceptueel maar kan tegelijkertijd niet nog meer in het hier en nu zijn. De tekst (mede geschreven door Gert-Jan Stam) is droogkomisch en heerlijk zelfkritisch.

Voor beide performances geldt: het maakt nogal wat verschil met wie je ze doet. Bekenden of onbekenden, introverte of extraverte mensen – dat levert volstrekt andere voorstellingen op. Dat maakt het autoteatro-werk van Hampton elke keer weer spannend. Binnen de performances is er – in tegenstelling tot de meeste vormen van publieksparticipatie in het theater– niemand die meer weet dan jij. Dat zorgt voor een bijzonder verbond, met name in OK OK – waar de deelnemers zich (weliswaar precies volgens script) gezamenlijk tegen de voorstelling keren.

(Foto: Nico Goldberg)