Much ado about nothing · Amsterdamse Bostheater, Noord Nederlands Toneel

Foto: Io Cooman

Foto: Io Cooman

Bloemrijke bewerking met spannende rol voor de muziek
Gezien: 29 juli 2015, Amsterdamse Bostheater
★★★☆☆

Na negen voorstellingen op Oerol, werden de laag overvliegende meeuwen van het Terschellingse strand verruild voor laag overvliegende vliegtuigen bij het Amsterdamse Bostheater. Afgelopen vrijdag ging de voorstelling daar voor de tweede keer in première. In een bloemrijke bewerking van Erik Bindervoet en regisseur Ingejan Ligthart Schenk.

Veel verkeer om niets – vertaalden ze de titel. Een mooie verwijzing naar het voertuigendecor van André Joosten: trucks, auto’s, een brommertje, een caravan en als heilig middelpunt: de mobiele snackbar waar in aftandse letters HOTDOG GYROS TOSTI op prijkt. Shakespeare’s Leonoato, gouverneur van het Italiaanse Messina, is vanavond frituurkoning Leo – ergens op een achteraf-pleintje in een buitenwijk.

Minstens zo bloemrijk als de tekst zijn de uitbundige kostuums van Johanna Trudzinski. Hip, felgekleurd Adidas gecombineerd met theatrale gewaden en maskerades. Het is een mooie doorvoering van de modernisering van deze Shakespeare – die, hoe eigentijds ook, nergens de brontekst verloochent.

Qua ontwikkelingen en verwikkelingen blijft deze bewerking dicht bij de oorspronkelijke tekst. Terwijl de ene romance – die tussen Claudio en Hero – wordt gesaboteerd, wordt de liefde tussen Bennie en Beatrice juist geforceerd. Een en ander dreigt dramatisch te mislukken, maar uiteindelijk is het de liefde die overwint. Dat hier flink op de lach en zo nu en dan erg kluchtachtig bij wordt gespeeld, is misschien onoverkomelijk.

Much ado about nothing vangt aan met een wat rommelige introductie, waarin de personages in een wat te rap tempo geïntroduceerd worden en de verschillende lijntjes worden uitgezet. Het duurt even voordat de rust erin komt – en pas dan gaat de tekst spreken en komen de vaak spitsvondige taalvondsten tot hun recht. Dan valt Dragan Bakema als Bennie al snel op. Zijn scherpe haat-liefde scenes met Beatrice (een verrassende Maartje van de Wetering) zijn helder, gelikt en vol humor. Ook in fysiek spel pakt hij uit, met kung fu-achtige stoerdoenerij verleidt hij zijn tegenspelers op de vloer en het publiek op de tribune.

Vooral de cabareteske scenes tussen ‘beveiligingsbeambtenaren’ Kor en Annie – waarbij de laatste als een loops hondje kwijlend en hijgend consequent alles en iedereen berijdt (een dankbare rol van Nadia Amin) gaan totaal over de top. En dan is het smullen. Maar de voorstelling kent ook een flink aantal momenten die minder te bieden hebben, scenes die weliswaar vermakelijk aan je voorbij trekken maar niets meer dan dat.

Het Amsterdamse Bostheater werkte voor deze zomerproductie voor het eerst samen met het Noord Nederlands Toneel. Met name de toevoeging van de vijfkoppige Eef van Breen Group – die met prachtige, exotische muziek betovert – pakt uit als een goede zet. Schenk heeft de muzikanten mooi in de voorstelling vervlochten, en het geeft het soms wat platvloerse karakter toch een mystieke bijsmaak. De band zorgt bovendien voor de nodige verstilling waar het bij vlagen aan ontbeert.