Een flinke linkse vrouw · mugmetdegoudentand, Bellevue Lunchtheater

Foto: X+L

Foto: X+L

Een vrolijke satire op welvarend links
Gezien: 31 oktober 2015, Theater Bellevue (Amsterdam)
★★★☆☆

Margje houdt van projectjes. Ze redt halfdode planten van de straat, leert asielzoekers wegwijs in de Albert Heijn, en neemt nu zelfs een dakloze straatnieuwsverkoper in huis. Niet alleen om hem te helpen, maar ook om van hem te leren. Ze is barmhartig, hulpvaardig en vol compassie. Kortom, een flinke linkse vrouw.

En dat is meteen de titel van de tweede toneeltekst van Aaf Brandt Corstius, dat net als haar eerste stuk Fifty Fifty ondergebracht is bij mugmetdegoudentand, en gespeeld door Marcel Musters en Lies Visschedijk. Het is een vrolijk satirische komedie waarin de beste bedoelingen van welvarende, links georiënteerde mensen eens flink ter discussie worden gesteld.

Technisch zit die tekst prima in elkaar: in heldere scenes, met een consistent hoge grapdichtheid, komen we beetje bij beetje meer te weten over deze twee mensen. Margje manoeuvreert de dakloze Jan kundig in de slachtofferrol die ze voor hem voor ogen heeft. Maar Jan blijkt er nog een aardig kapitalistische geheime agenda op na te houden. En ook de ogenschijnlijk onbaatzuchtige Margje blijkt geen grenzen te schuwen, en ontpopt zich gaandeweg steeds meer tot een flinke, slinkse vrouw.

In een decor van vergeelde planten en een stapel verhuisdozen komen schijnbaar alledaagse onderwerpen als toiletbezoek, BN-ers en muzieksmaak voorbij. De banaliteit is vaak tenenkrommend – en dan is Corstius op haar best. Bijvoorbeeld wanneer Margje haar dakloze gast deelgenoot maakt van haar ongemak als er een UPC-monteur langskomt: waar moet je dan gaan staan als zo’n man bezig is? Het zijn perikelen waar Jan het antwoord ook niet op heeft. In dergelijke dialogen, vol humor en subtekst, is de voorstelling een stuk sterker dan in de soms wat ongeloofwaardige anekdotische ontwikkelingen.

Mutsers en Visschedijk hebben een fijne timing en laten tussen de regels door hun personages in mum van tijd het karikaturale ontstijgen. Er zit een lekker tempo in de voorstelling, waardoor de personages zich rap ontwikkelen. Dat heeft ook een keerzijde: meer rust en meer focus op de emotionele lijnen, zou deze voorstelling vaker uit de veilige kaders van de parodie trekken. Want het spanningsveld tussen deze twee mensen – dat nu vooral vet wordt aangezet – is eigenlijk interessanter dan de satirische schetsen.

Op hilarische en scherpe wijze komt aan het licht hoe manipulatief en obsessief deze linkse socialist is. Voyeuristisch en nietsontziend, achter de maskerade van de hulpbieder, gaat ze aan elke grens voorbij. Haar bevindingen deelt ze op een blog, schaamteloos reikhalzend naar de complimenterende reacties daarop.

Het is barmhartigheid bij de gratie van het etaleren ervan. De thematieken en de onderwerpen in deze voorstelling zijn helemaal geworteld in de actualiteit, en de combinatie met de frisse tekst en het sterke spel maakt dit tot een echte mug­-voorstelling.