De Familie Mansøn · Orkater/De Nieuwkomers, Lars Doberman

Foto: Ben van Duin

Foto: Ben van Duin

Wanneer enscenering en registratie door elkaar lopen
Gezien: 8 december 2015, Het Witte Theater (IJmuiden)
★★★☆☆

Kijken naar schokkende beelden is zowel fysiek als intellectueel een uitdaging. Moeten we alles willen zien of alles vermijden? Halverwege deze voorstelling wordt in een korte lecture performance ingegaan op het verschil tussen enscenering en registratie: twee gebieden die bij cultfiguren als Charles Manson al snel door elkaar lopen.

Lars Doberman is het muziektheatercollectief van Reinout Scholten van Aschat, Matthijs van de Sande Bakhuyzen, Mattias Van de Vijver en Jip van den Dool. Allemaal spelen ze Manson en leden van ‘The Family’: Mansons volgelingen die zich – net als de acteurs op de vloer – vereenzelvigen met deze iconische figuur. Want wie is Manson eigenlijk meer dan de persoon die anderen van hem maken? ‘De mensen die mij nadoen, doen uiteindelijk zichzelf na.’

Duistere scenes en muzikale intermezzo’s over Mansons leven en de cultus daaromheen wisselen elkaar rustig af. We zien een jonge Manson in zijn jeugd vernederd worden, fans die hem aanbidden in hun brieven, journalisten die hem interviewen. Maar ook minder eenduidig: een messias die het publiek toespreekt of een bizar sprookje over een tocht naar de woestijn. Ondanks de inhoudelijke variëteit, zijn de scenes qua sfeer min of meer hetzelfde. Daardoor gaat het geheel naar verloop van tijd toch een beetje trekken.

Vormgever Jochem van Laarhoven ontwierp een eenvoudig maar sterk panelendecor, waar steeds op verschillende manieren wordt gespeeld met wat het publiek wel en niet te zien krijgt. Bovendien legt hij de voorstelling continue live op video vast, waarmee hij nog eens treffend het grijze gebied tussen enscenering en registratie illustreert.