Rooftop Memories – Tryater / Bellevue Lunchtheater

Foto: Ben van Duin

Foto: Ben van Duin

Meanderend droombeeld van herinneringen
Gezien: 9 januari 2016, Theater Bellevue
★★★☆☆

Dolend door een buitenissig archief vol rariteiten en prullaria, wordt een man geconfronteerd met zijn verleden. Hij ziet zijn jongere ik, op de rand van een dak, klaar om te springen. Maar wanneer er ook een jonge vrouw verschijnt, komt de herinnering tot leven.

Eelco Venema schreef een kronkelende theatertekst, waar heden en verleden door elkaar heen lopen en de grens tussen realiteit en fictie vervaagt.

Het eerste deel bestaat voornamelijk uit anekdotes. Flarden uit het leven van deze persoon geven een steeds vollediger beeld. De oude ik (Peer van den Berg) blikt weemoedig terug, zijn jonge versie (Venema) vraagt zich van alles af. ‘Als ik met mijn oudere ik zou praten, zou ik hem vragen antwoorden te geven op alle vragen die ik heb.’ Helaas komen met leeftijd niet per se de antwoorden, integendeel. Het is een wat uitgekauwd inzicht.

Dramatisch wordt het pas op het einde, als de jonge vrouw (Ali Zijlstra) zich er echt mee gaat bemoeien. Want waarom was hij haar vergeten? Was ze het niet waard om te worden bijgehouden?

Tatiana Pratleys regie kent een nauwelijks veranderende dynamiek, waardoor de voorstelling zich inderdaad als een meanderend droombeeld voltrekt. Gevaar daarbij is dat het een wat eentonige kijkervaring wordt.

Het concept van deze ontmoeting met het verleden is niet bijster origineel. De persoonlijke anekdotes, vaak deels in het Fries verteld, zijn aardig geschreven, maar blijven te vaak steken in algemeenheden. Op het einde ontstijgt de tekst pas het melodramatisch portret, en wordt het even echt spannend.