De Allesgelover – Opium voor het Volk

Foto: Jochem Jurgens

Foto: Jochem Jurgens

Een parodische ode aan de filmhuisfilms
Gezien: 30 januari 2016, Toneelschuur Haarlem
★★★☆☆

Albrecht is eigenaar van een aftandse, slechtlopende provinciebioscoop. In alles om hem heen ziet hij complottheorieën of samenzweringen. Cinemaster, een landelijke bioscoopketen, is de grootste vijand. En laat die nu, gepersonifieerd door een vroegere  jeugdliefde, een kijkje in zijn filmhuis komen nemen.

Opium voor het Volk is het gezelschap van toneelschrijver Willem de Vlam. De Allesgelover is het eerste deel van een ambitieus vijfluik over de kleine mens die uit angst voor de veranderende buitenwereld vlucht in waanbeelden. Vijf stukken gemodelleerd naar werk van Molière. Dat schept verwachtingen.

Regisseur Paul Knieriem koos voor uitvergroot spel in een toneeltekst die al over de top is. Bart Klever speelt alles vet aangezet en enthousiast over de top. Hij heeft duidelijk geen tegenspelers nodig om op stoom te komen, aan zichzelf heeft hij ruim voldoende. Vooral in de YouTube-monologen, waarin hij zijn volgers als een heuse sekteleider angst inboezemt, is hij op dreef.

De andere spelers hebben meer moeite met de speelstijl. Markoesa Hamer wordt als dochter Leia behoorlijk weggespeeld en Mike, de enige andere medewerker van het bioscoopje, is sowieso al een bordkartonnen personage, daar kan Mitchell Havelaar ook niet meer van maken. Trudi Klever is als vroegere liefde/huidige vijand nog even aan Albrecht gewaagd, vooral in een hilarische dronkenmansscène.

De plot verliest al rap aan geloofwaardigheid, en de relatie-dingetjes maken al snel plaats voor gijzelingen, ontsnappingen en een heuse gesimuleerde machtsovername van niet-vijandelijke Reptiliërs, die een paranoïde Albrecht tot bedaren trachten brengen. Dat niveau ongeveer.

Het concept blijft hangen binnen de veilige kaders van de satire, waarin je alles kan parodiëren maar zelf buiten schot blijft. De Allesgelover is een vrolijke klucht, waarin je de groteske ontwikkelingen van mijlenver ziet aankomen. Door alle cinematografische verwijzingen is het vooral een ode aan de filmhuisfilms. Geen hoogstandje, wel plezierig.