De sleutel · Muziektheater LOD

Foto: Kurt van der Elst

Foto: Kurt van der Elst

Interessante integratie van taal, muziek en dans
Gezien: 7 maart 2016, Theater aan het Spui (Den Haag)
★★★☆☆

Een ouder echtpaar leest elkaars dagboeken en zonder dat ooit hardop uit te spreken, weten ze dat van elkaar. Ze verstoppen de sleutel voor op plekken waarvan ze weten dat de ander die vindt. Op die manier geven ze vorm aan hun geheime verlangens. Als de man een huwelijkskandidaat voor hun dochter kiest, wakkert diens aanwezigheid in hun leven de wederzijdse hunkering aan. Maar de seksuele fantasieën leiden ook tot jaloezie.

Het boek De Sleutel van Jun’ichirō Tanizaki was vorig seizoen al aanleiding voor De Warme Winkel om een voorstelling te maken. Zij trokken het Japanse verhaal uitbundig naar zich toe. Nu komt regisseur Josse de Pauw met zijn adaptatie.

Hij splitste de speelvloer op in drie kleinere podia. Op het achtertoneel staat op een verhoging een marimba en ander slagwerk. Rechtsvoor is een kleine houten dansvloer en links gewoon de speelvloer. Dat illustreert deze voorstelling van De Pauw sterk: hij maakte er een verstilde, duistere vertelling van, waarin muziek, dans en taal evenredig het verhaal vertellen.

Vier vrouwen – één actrice, twee danseressen en een percussioniste – vertolken de rollen; ook de mannenrollen. Zo wil De Pauw het breder trekken dan een verhaal over de man-vrouw relatie. Maar toch koos hij ervoor het verschil tussen man en vrouw duidelijk in de kostumering te benadrukken. Frieda Pittoors (de man) en Taka Shamoto (huwelijkskandidaat) zijn strak in het pak, terwijl de vrouwelijke personages (gespeeld door Kuniko Kato en Fumiyo Ikeda) jurken en kimono’s dragen. Daarmee lijkt hij juist die man-vrouw relatie te willen benadrukken.

De integratie van de verschillende disciplines is een interessante en mooi doorgevoerde invalshoek, maar in zijn geheel is deze voorstelling wel erg plechtig en bedachtzaam. Het verhaal voltrekt zich gestaag en steeds met dezelfde ingetogenheid. De zindering van onstuimig verlangen en de pijn van de jaloezie komen weliswaar over het voetlicht, maar worden nergens invoelbaar.