Wat/nu · Tg Stan

Foto: Koen Broos

Foto: Koen Broos

Helder en transparant spel in Pinteriaanse eenakter
Gezien: 14 maart 2016, Natlab (Eindhoven)
★★★★☆

In Wat/nu worden twee toneelteksten opgevoerd: het extreem korte Slaap, kindje, slaap van Jon Fosse, en Een stuk plastiek van Marius Von Mayenburg. De vier kernleden van collectief Tg Stan (sinds tien jaar weer gevieren en zonder gastacteurs op de planken) maken indruk met helder, transparant spel in een fijne toneelavond die vragen oproept, tot denken aanzet en bij vlagen erg hilarisch is.

In Een stuk plastiek staat een jong maar reeds uitgeblust yuppenstel (Frank Vercruyssen en Sara De Roo) met vroeg-puberende zoon (Damiaan De Schrijver) centraal. Ze leiden een kleinburgerlijk en weloverwogen bestaan, waarin ze zichzelf graag als liberaal en ruimdenkend kwalificeren. Hij is arts, zij assistent van kunstenaar Haulupa (een hilarische dubbelrol van De Schrijver). Die buldert regelmatig met veel bravoure hun leven door. Hij vertegenwoordigt als kunstenaar in alles hun tegenpool: hij zegt wat in hem opkomt, liefst zo hard en ongenuanceerd mogelijk.

Maar hun georganiseerde leven wordt op de proef gesteld als ze een nieuwe poetsvrouw aannemen: de eenvoudige, maar doodeerlijke Jessica (Jolente De Keersmaeker). Onbedoeld prikt haar infiltratie in het gezin hun gelukkig bestaan als een luchtballon door. Goedbedoelde conversaties eindigen in gênante bekrompenheden, verlangens worden aangewakkerd en de hiaten in hun levens worden pijnlijk zichtbaar. Jessica zelf is zich van geen kwaad bewust; met uitgestreken gezicht en zonder echt iets te doen brengt ze alles om haar heen tot wankelen – en gaat nietsvermoedend door met het poetsen van de badkamer.

Een stuk plastiek is een Pinteriaanse eenakter waarin de bekrompenheid van zowel het kleinburgerlijke welzijnsleventje als de vrijgevochten, compromisloze kunstenaar het moeten afleggen tegen de onomwonden eenvoud van hard werken en jezelf niets in je hoofd halen. Fijn dat deze sterke groep acteurs deze tekst te pakken heeft gekregen.

Het veel abstractere Slaap, kindje, slaap vormt de korte proloog van de avond; maar wordt in Wat/nu behoorlijk ondergesneeuwd door Een stuk plastiek.