Q&A – Naomi Velissariou (Frascati Producties) / Gillis Biesheuvel (Dood Paard)

Foto: Sanne Peper

Foto: Sanne Peper

Less than nothing
Gezien: 9 april 2016, Frascati (Amsterdam)
★★★★☆

Wat doet angst met een samenleving? Naomi Velissariou en Gillis Biesheuvel presenteren met Q&A een onderzoek naar de door angst gedreven mens. De één sluit zich tevergeefs af van de samenleving en probeert alles te negeren, de ander bekommert zich over alles, negeert geen enkel leed.

Met veel hang naar hysterie bereidt een jonge vrouw (Velissariou) zich voor op een feest, waar ze na aankomst overvallen wordt door paniek en vrijwel direct via een nooduitgang weer wegvlucht.

De volgende ochtend wordt ze geteisterd door een soort standvastige geestverschijning, die tevergeefs probeert haar medeleven aan te wakkeren. Hij bekommert zich om alles, maar haar interesseert het niet. Wat kan ze doen? Het is allemaal toch niet meer dan een druppel op een gloeiende plaat.

De tekst van Rik van den Bos werkt het beste tijdens de dialogen, waarin hij lekker down-to-earth blijft, maar zich toch een poëtische inslag permitteert. Die combinatie werkt. ‘Ik strompel met een loden ketting om mijn enkel met de hele arme catastrofale wereld eraan. Maar ik loop door. I couldn’t care less.’ De manier waarop hij de meedogenloze leegte beschrijft doet denken aan het werk van Bret Easton Ellis. De abstractere, profetische monologen van Biesheuvel zetten het kleine wereldje van de stad in een apocalyptisch perspectief.

Q&A is een spannende verkenning naar de identiteit van de hedendaagse begin-dertiger. De voorstelling schiet bij vlagen door in drammerigheid, maar is vooral scherp in zijn oordeel: we leven in een meedogenloos individualistische wereld die uit twee soorten mensen bestaat. Type Naomi Velissariou, die zich met oogkleppen op verliest in onverschilligheid en uiterlijk vertoon. En type Gillis Biesheuvel, de verbeten wereldverbeteraar, de boze idealist.

Allebei voelen ze zich verheven boven de ander, beiden worden gedreven door angst. En op hun eigen manier zijn ze bovendien allebei angstvallig radicaal.