Project Solaris in de stad – Hanneke de Jong & Jonas de Witte i.s.m. Ostade A’dam

groot145
Teveel abstracte theorie, te weinig theatraal drama
Gezien: 8 juni 2016, Ostade A’dam (Amsterdam)
★★☆☆☆

Een theatraal veldonderzoek dat de kwantummechanica als uitgangspunt neemt. Theatermakers Hanneke de Jong en Jonas de Witte inspireerden hun voorstelling losjes op de sciencefictionroman Solaris van Stanislaw Lem. De voorstelling stond vorig jaar in de duinen op Oerol, maar wordt deze week in samenwerking met Ostade A’dam hernomen in de Pijp. Met een mobiel met video en een koptelefoon, wordt elke deelnemer de straten in gestuurd. Op het scherm zien we wat we ook echt in het echt zien. Of lijkt dat maar zo?

Een vrouw met een rode jurk (De Jong) begeleidt ons door de wijk, dan weer op scherm, dan weer in het echt, en laat allerlei theorieën en gedachtenexperimentjes op ons los. Als een mogelijk zieke vogel in een afgesloten kooi zit, zodat we hem niet kunnen zien, is die vogel dan dood of levend? Of allebei? Wat gebeurt er met onze gedachten? Kan het verleden blijven voortbestaan in tastbare materie? Wat als werkelijkheid en illusie met elkaar aan de haal gaan?

Het is nogal abstracte materie waar we door de voice-over mee geconfronteerd worden. Tussendoor komt er een vaag verhaallijntje voorbij – over de vrouw, haar partner (of vijand) Snaut, en een oude liefde. Die verhaalflarden, die de theorieën tastbaar of behapbaar moeten maken, krijgen helaas te weinig ruimte; ook die blijven abstract.

Dat is jammer, want potentieel zijn ze interessant. Op spaarzame momenten gaan de beelden op de telefoon en de realiteit letterlijk met elkaar de dialoog aan; dan versterken vorm en inhoud elkaar en krijg je een indruk van wat de voorstelling had kunnen zijn.

Onder het excuus ‘als u denkt dat u het snapt, heeft u er niks van begrepen’ vertilt dit project zichzelf aan de theorie, en vergeet ruimte voor een dramatisch verhaal in te bouwen. Dan kan het publiek nog zo direct worden toegesproken, het wordt dan toch buitengesloten.