De therapie – Julie Cafmeyer

Foto: Knelis

Foto: Knelis

Een therapeutische groepssessie als theaterexperiment
Gezien: 16 juni 2016, De Brakke Grond (Amsterdam)
★★★☆☆

Een jaar geleden studeerde de Vlaamse Julie Cafmeyer af als regisseur aan de Toneelschool Maastricht. Met een geënsceneerde openbare repetitie zocht ze de grenzen van fictie en autobiografie op. Nu gaat ze nog stap verder.

In een achteraflokaaltje van De Brakke Grond zitten we met een stuk of twaalf mensen in een kring. Dit is geen voorstelling, benadrukt Cafmeyer. En iedereen in de kring is zowel toehoorder als deelnemer. We zijn vrij om weg te gaan en weer terug te komen. Een vrijheid die Cafmeyer zich in de liefde overigens niet permitteert, voegt ze eraan toe.

In eerste instantie schetst Cafmeyer in het kort een beeld van haar recente liefdesleven. Twee vlammende relaties die geen stand hielden, om uiteindelijk te belanden in een stabiele relatie maar waarin ze regelmatig verlangt naar andere mannen. Wat moet ze doen? Cafmeyer zet de wekker op zestig minuten en kijkt ons verwachtingsvol aan.

Stilte.

Is De therapie theater? In hoeverre neemt Cafmeyer een personage aan? Als ze dat al doet, doet ze in ieder geval alles om dat te verbloemen. Langzaam komen er steeds meer reacties uit de kring. In eerste instantie tips, vragen, meningen – maar gaandeweg worden de verhalen steeds persoonlijker. Door een open houding aan te nemen, subtiele vragen te stellen of gedurfde stiltes te laten vallen, verleidt Cafmeyer de groep steeds persoonlijkere verhalen te vertellen.

De therapie is een gedurfd experiment waarbij het steeds de vraag is in hoeverre we Cafmeyer voor waar kunnen nemen. Bijkomende schade van deze vorm is dat er een flink aantal huis-tuin-en-keukenpsychologiën uit de groep komt en dat het soms wat al teveel uitweidt. Grootste kracht zijn de intieme verhalen die ze schijnbaar moeiteloos aan haar publiek weet te ontlokken. Cafmeyer is een innemende persoonlijkheid en gebruikt dat. En met een glimlach windt ze haar publiek om de vinger.