Boslab – Hilde Tuinstra / Sanne Verkaaik / Jerzy Bielski

Een sprookje, een mythe en een realiteit
Gezien: 4 juli 2016, Amsterdamse Bostheater
★★★☆☆

Een sprookje, een mythe en een realiteit. Of: een beeldende voorstelling, een tekststuk en muziektheater. Drie jonge theatermakers experimenteerden een maand lang in en rondom het decor van Romeo & Julia, de locatievoorstelling die vanaf 19 juli tot begin september in het Amsterdamse Bostheater te zien is.

We beginnen bij het sprookjesachtige Waldleben, geregisseerd door Hilde Tuinstra. Wat er gebeurt in het half uur dat deze voorstelling duurt? Een hele hoop en tegelijkertijd niet zo veel. Er komt een flink aantal personages voorbij: variërend van bijna-normaal tot behoorlijk markant. Een fluoriserende shopaholic, een huilende man, een Amerikaanse toerist. Deze verdwijnen vaak even snel als dat ze tussen de bomen tevoorschijn kwamen. Terloops voltrekken er zich kleine schouwspelen tussen de figuren: bijvoorbeeld tussen een perverseling en een bosnimf, of tussen een jammerende vrouw in avondjurk en een levensgrote witte knuffelbeer.

Het knappe van deze voorstelling is dat Tuinstra het klein durft te houden. Ze schept een klein, afgebakend universum; ze activeert je fantasie en geeft tijd die de vrije loop te laten gaan, zonder de regie te verliezen. Ze weet wat ze doet.

Terugkeer van de muur, de tweede voorstelling, is geregisseerd door Sanne Verkaaik. Het is het eerste deel van haar nieuwe (tevens eerste) toneeltekst.

En die begint veelbelovend, met een fijn sobere opmaat, over een man die ongepland bij zijn bevallende buurvrouw binnenvalt en haar kind ter wereld brengt – op hetzelfde moment als dat de vader van het kind zichzelf in een waas van blijdschap onder een bus loopt. Dat verhaal wordt mooi gebracht door Maxime Vandommele en Martijn de Rijk. De tekst is mooi afgewisseld: frontaal op het publiek en in dialoog met elkaar, en wordt met rust en nuance gebracht.

Deze proloog is, zowel qua vorm als inhoud, niet representatief voor de rest van het stuk. In een paar onverwachte sprongen belandt de tekst in een uitbundige mythe over een president en zijn overspelige echtgenote, gebracht met veel zang, dans en showbizz. Een feestelijke verrassing, maar de dynamiek en nuance uit het begin zijn volledig zoekgeraakt. Wat niet zoek is: spelplezier, humor en overgave. In tekst en regie valt hier nog een hoop te winnen: het hoeft tenslotte niet de hele tijd feest te zijn en de acteurs hebben overduidelijk meer in hun mars dan ze nu kunnen laten zien. Wie weet volgt een meer verstilde, emotionele catharsis in een van de volgende delen – maar Verkaaik zou er goed aan doen niet alleen door te schrijven, maar ook nog eens kritisch op haar werk terug te kijken.

De avond eindigt met More (White-Red-Black) van Jerzy Bielski. Hij maakte in het crash-decor van Romeo & Julia een muzikale bewegingssequentie geïnspireerd op de war on terror. Muzikaal ijzersterk: de psychedelische soundscape die live vanuit het decor door twee muzikanten wordt gebracht speelt kundig in op de theatrale beelden. Die beelden liegen er niet om: brandblussers en bladblazers doen dienst als kalasjnikovs en dieprood bloed vliegt door de lucht. Ondertussen zitten de Amerikanen op hun strandstoelen, verveeld maar verslaafd, zoals je naar slechte televisie kijkt.
‘Beautiful.’
‘Truly amazing.’
‘I love it.’