Vast – LOS Muziektheater

Foto: Sebastiaan van Baar

Foto: Sebastiaan van Baar

Clichématige perikelen van vier jonge meiden
Gezien: 20 januari 2017, Theater Ludens (Voorburg)
★★☆☆☆

De vier meiden van LOS Muziektheater hebben een probleem. Ze zitten vast. Vast aan een relatie, een kind, of een dieet. De laatste trouwens niet – die zit nergens vast aan. Maar dat is ook weer een probleem.

Femke Vernij, Charlotte Waardenburg, Kim de Fuijk en Dookje Engelhard kennen elkaar van de opleiding Muziektheater aan de ArtEZ in Arnhem, en richtten ruim tien jaar geleden dit kleinkunstcollectief op. Hun voorstellingen blijven dicht op hun eigen leefwereld, met een vrolijke dosis zelfspot worden de perikelen van jonge vrouwen op de korrel genomen.

Een greep uit de selectie: er is een ode aan chocola, een lied over snurkende mannen, en een stukje over de Prénetal. De meiden nemen zichzelf als uitgangspunt, maar beperken zich uitsluitend tot karikaturen van zichzelf. Ze zetten zichzelf neer als een groep roddelende vrouwen, die als het maar even kan ‘Gezellig!’ krijsen. Dat is natuurlijk een veilige benadering, want de lach is verzekerd, maar na anderhalf uur ken je de vier meiden nog een greintje beter dan na de eerste scène.

Het wordt op den duur vervelend dat de voorstelling geen moment de beslommeringen uit de persoonlijke wereld van de vier meiden ontstijgt. De enige suggestie van maatschappelijk perspectief, zit in het wat uitgekauwde feit dat Engelhard zichzelf een dertigersdilemma opdringt om ergens bij te horen: ‘Ik neem een dertigerdilemma, ik word een dolende dertiger met keuzestress.’

Inhoudelijk is Vast echt ondermaats. De vier meiden trekken het enigszins recht met hun technisch uitstekende muzikaliteit en hun dankbare podiumpresentatie, waarmee ze de hele zaal in mum van tijd om hun vinger winden. Tijdens het finalelied ‘De cirkel is rond’ laten Waardenburg en Vernij bovendien een fenomenaal paaldansduet zien: eindelijk is er eventjes verstilling en esthetiek.

Maar Vast is vooral een avondje onbekommerd lachen om banaliteiten, het wordt nergens gevaarlijk, aan wereldbeelden wordt niet getornd en ze blijven ver van stellingname. De voorstelling gaat geen moment voorbij aan het clichématig beeld dat de meiden van zichzelf creëren. En dan dienen clichés geen enkel ander doel dan plat vermaak.