De vlucht van een granaatappel – Theater Rast

Foto: Nichon Glerum

Foto: Nichon Glerum

Persoonlijke voorstelling haalt zichzelf voortdurend onderuit
Gezien: 26 januari 2017, Theater Het Klooster (Woerden)
★★☆☆☆

Het duo George Tobal en Eran Ben-Michaël verwierf bekendheid met hun driedelige festivalhit George en Eran lossen de wereldvrede op. Voor De vlucht van een granaatappel, die oorspronkelijk voor het Oerol Festival is gemaakt, werden Celil Toksöz (artistiek leider van Rast), en actrice Imke Smit erbij gehaald.

Wat per saldo op de toneelvloer oplevert: de Koerdische Toksöz, politiek vluchteling uit Turkije; de Syriër Tobal, zoon van een vluchteling; de Joodse Ben-Michaël, kleinzoon van een vluchteling. En ten slotte de oer-Hollandse Smit. Uit Amersfoort.

De voorstelling werpt in eerste instantie ter zake doende vragen op over het belang van verhalen doorvertellen. Neem Toksöz: hij weigert zijn zoon te vertellen hoe hij is gemarteld. Maar heeft zijn zoon recht op de waarheid, of zou die geschiedenis alleen maar een last voor hem zijn?

Maar ondanks de interessante, serieuze insteek haalt de voorstelling zichzelf voortdurend onderuit met flauwe grapjes, gekunsteld spel en onbeduidende uitstapjes naar het publiek.  De makers hebben tot vervelens toe de neiging om serieuze onderwerpen met een cynische opmerking of een onderonsje met de zaal te snel in de kiem te smoren.

Inhoudelijk blijft het daardoor bij veilige aanzetjes, en al snel gaat de voorstelling niet meer over de persoonlijke levensverhalen, maar over onderlinge akkefietjes tussen de vier spelers op de vloer. Akkefietjes die bovendien rommelig zijn uitgewerkt en in vergelijking met de vluchtgeschiedenissen zo onbeduidend zijn als wat.

Wat begint als een maatschappelijk relevante voorstelling waarin de levensverhalen van de spelers centraal staan, ontspoort uiteindelijk volledig. Als Smit ten slotte een competitie maakt van het persoonlijk leed, en jammerend tussen de granaatappels op de vloer ligt omdat zij het in haar leven altijd zo goed heeft gehad, vinden er één voor één onnavolgbare catharsissen plaats.

De vlucht van een granaatappel is qua inzet boeiend, maar lost de verwachtingen niet in.