De Shakespeare Club – De Gemeenschap

Foto: Sanne Peper

Foto: Sanne Peper

Amateurspelers op zoek naar acceptatie
Gezien: 27 januari 2017, Toneelschuur (Haarlem)
★★★★☆

Gekweld komt prinses Velvet op. Haar moeder, koningin Christine, dwingt haar een man te zoeken. Maar Velvet is niet op zoek naar een man, integendeel, ze is “een poes die in een poezenmand andere poezen schoon wilt likken.” Christine is een ijzige vrouw die geen concessies doet aan haar eigen denkbeelden. Ook haar zoon, kroonprins Espin, moet op korte termijn een bruid. Terwijl die heimelijk droomt van stoere mannenlichamen.

Dit stuk draait om een repetitie van toneelvereniging De Shakespeare Club; een amateurclub met leden die zich verbonden voelen aan de LGBTQ-gemeenschap. De vijf spelers strijden voor maatschappelijke acceptatie, ongeacht geaardheid. Behalve Christine, die vindt het allemaal maar gedoe en wil gewoon toneelspelen. Iets moois maken.

Rob de Graaf schreef een prachtige tekst, waarbij het te repeteren stuk en de bespiegelingen van de spelers daarop, naadloos in elkaar overvloeien. Hij bedient zich daarbij zowel van poëtisch sentiment als fijne, lompe nuchterheid. In de regie van Roy Peters levert dat uitbundig en vilein spel op. Het ‘amateurspel’ is fantastisch: een tikkeltje onhandig, vol schaamteloze overgave nemen ze zichzelf bloedserieus.

In het te repeteren koningsdrama voltrekt zich de ene intrige na de ander. Met een valse glimlach dirigeert hofleraar Sousou (René Geerlings) iedereen subtiel richting ongeluk. Espin (Floyd Koster) duikelt stiekem in de disco een jongen (Anil Jagdewsing) op, terwijl Velvet (een fantastische Tessa Jonge Poerink) zelfmoord pleegt. Haar broer had haar misschien kunnen tegenhouden, maar is na jaren zijn gevoelens onderdrukt te hebben “fanatiek pro-choice”.

Ondertussen dreigen de amateurspelers, in hun hang naar acceptatie, hun heteroseksuele groepslid Christine (Christine van Stralen) uit de groep te zetten. Alhoewel, als het puntje bij paaltje komt, ze zich toch bedenken. Strijdlustig of niet, een echte confrontatie aangaan is niet gemakkelijk. Een helder standpunt innemen evenmin.

Door de slimme vorm reflecteert het Shakespeareaanse koningsdrama direct op hedendaags maatschappelijk conformisme. Daar valt bovendien bovengemiddeld veel bij te lachen.