Burgerlijke schemering – tgECHO

Foto: Sanne Peper

Foto: Sanne Peper

Normaal doen: hoe harder je het probeert, hoe minder het lukt
Gezien: 18 februari 2017, Theater Walhalla (Rotterdam)
★★★★☆

Een van de meest fascinerende momenten van een Marktplaats-aankoop, is toch wel de ontmoeting met de verkoper in kwestie. Hoe woont die onbekende ander? Wat zegt dat over diegene? In Burgerlijke schemering vertelt een vrouw gedetailleerd over het huis waar ze haar aankoop vandaan plukte. Die aankoop staat er overigens gelaten naast. Het is een man. Een tweedehands man. Een tweede Hans, dus.

Burgerlijke schemering is een vrolijk satirische voorstelling over waanzin en controle, geregisseerd door Bram Coopmans. Twee vrouwen proberen te leven naar hun zelf aangemeten norm, zoals we dat tenslotte ergens allemaal doen. Maar in de tekst van Jibbe Willems wordt kraakhelder dat die zelfopgelegde façade van normaal zijn, van normen en fatsoen, zo absurd is als wat. De een is uiterst vroom en neurotisch (Lotte Dunselman), de ander lomp, banaal en ongeremd (Anna Schoen). Samen bivakkeren ze in hun secuur vormgegeven woonkamertje. De tweedehands man (Ian Bok) bedient zijn eigenaresse met de grootst mogelijke vanzelfsprekendheid, maar ook daaraan zitten grenzen.

burgerlijke-schemering-bijgesneden-691x463

Foto: Sanne Peper

Die man zorgt uiteraard ook voor de nodige spanning. Wat begint met een bitse ruzie over de exclusiviteit van zijn geur (waarbij de man met een discutabele ‘Rustig dames, ik heb geur genoeg voor twee’ de discussie probeert te beslechten), ontpopt zich tot een ouderwets potje aftuigen. Normaal doen: hoe harder je het probeert, het minder het lijkt te lukken.

Zorgvuldig bouwt Willems een universum van onversneden absurdisme op, waarin de bizarre wetten en gebruiken toch geloofwaardig over het voetlicht komen. Hij wordt daarbij geholpen door het ijzersterke spel van de drie acteurs (met een bijzondere vermelding voor de briljante mimiek van Dunselman: zelden een verbetener glimlach gezien). Het is jammer dat de voorstelling naar het einde toe uit de bocht vliegt, en via rommelige verwikkelingen naar een slotscène schiet die onnodig over de top is.