Night of the Problems – Circus Treurdier

Foto: Ingvild Molenaar

Scènes tussen melancholie en de botte bijl
Gezien: 24 maart 2017, Broedplaats Lely (Amsterdam)
★★★☆☆

Circus Treurdier maakt zich zorgen. De toekomst ligt op de loer, en die ziet er bepaald niet rooskleurig uit. De opwarming van de aarde, overbevolking, vluchtelingenstromen: het Amsterdamse muziektheatercollectief gaat de grote maatschappelijke thema’s met een schild van droogkomisch absurdisme te lijf. Want we hebben er een rommeltje van gemaakt met zijn allen. En wie gaat dat allemaal opruimen?

De rode lijn van deze avond is het verhaal van de Perzische prins Abdul (Peter van Rooijen), die in de nacht van zijn achttiende verjaardag de woestijn wordt ingestuurd om volwassen te worden. Zijn nachtelijke queeste levert Abdul een aantal opmerkelijke ontmoetingen op. Bijvoorbeeld met een onvruchtbare indiaan (Jan-Paul Buijs), die uitsluitend wijn drinkt en rond een kampvuurtje hangt. Want waarom zin geven aan het leven als je er zeker van bent dat er geen nalatenschap is?

Gedesillusioneerd door zoveel leegte trekt Abdul verder de woestenij in. Daar ontmoet hij een nukkige mantelzorger, een prachtrol van Ellen Parren, die een oude man, tegen zijn eigen zin in, in leven houdt. De scènes schakelen voortdurend tussen poëtische melancholie en de botte bijl. Samen met Wilko Sterke voorzien ze de boel bovendien van prachtige live-muziek.

De thema’s die het collectief aansnijdt zijn evident, en worden steeds vanuit een originele invalshoek benaderd. Alleen levert een spannende ingang niet pers se een spannend inzicht op. Ook de momenten waarop ze commentaar leveren op hun eigen spel, of kanttekeningen plaatsen bij de diversiteit van hun publiek, blijven onuitgewerkte aanzetjes. Night of the Problems moet het meer hebben van vormelijke esthetiek, dan van kritische diepgang.

Desalniettemin schotelt Circus Treurdier bijna tweeëneenhalf uur gegarandeerd vermaak voor, met een lach, een traan en regelmatig een opgetrokken wenkbrauw. Het publiek zit in plastic tuinstoelen om hen heen, drinkt bier uit koelboxjes en eet – met het oog op het milieu – geroosterde sprinkhaan. Zo lang iedereen z’n rommel maar opruimt.