Slippers · Bos Theaterproducties

Foto: Raymond van Olphen

Gedateerde voorstelling door nietszeggende regie
Gezien: 20 april 2017, DeLaMar Theater (Amsterdam)
★★☆☆☆

Samen met voormalig Droog Brood-duo Bas Hoeflaak en Peter van de Witte, staan Plien van Bennekom en Bianca Krijgsman de komende weken in het DeLaMar met de voorstelling Slippers. Vier cabaretiers in een kluchtige relatiekomedie: dat wordt óf heel grappig, óf heel slecht, zou je denken. Deze voorstelling hangt daar een beetje tussenin, en dat is zo mogelijk nog erger: om Slippers valt maar af en toe te lachen, maar meestal laat het je behoorlijk onberoerd.

Slippers, in 1965 geschreven door de Britse toneelschrijver Alan Ayckbourn, is bij uitstek een comedy of errors: misverstand volgt op misverstand, de stuwende kracht van het stuk zit hem uitsluitend in het feit dat er voortdurend langs elkaar heen gepraat wordt. Het verhaaltje op zich is daarbij volslagen oninteressant: de jonge Ginny (Krijgsman) heeft een stiekeme relatie met haar oudere baas Philip (Hoeflaak), die verzwijgt dat voor zijn vrouw Sheila (Van Bennekom), die op haar beurt ook de nodige affaires suggereert. Ginny’s vriend Greg (Van de Witte) is daarbij de naïeve onschuld zelve: van geen kwaad bewust reist hij Ginny achterna, in de veronderstelling haar ouders te ontmoeten, maar eigenlijk op weg naar haar oudere minnaar. Doodleuk blijft hij hangen voor de lunch.

De kracht van Ayckbourns tekst zit hem in het gegeven dat elk gesprek steeds door alle personages op een andere manier geïnterpreteerd wordt. Als de argeloze Greg bijvoorbeeld denkt dat hij Philip om de hand van zijn dochter Ginny vraagt, denkt Philip ondertussen dat hij de minnaar van zijn vrouw tegenover zich heeft, die hem komt vertellen met hij met zijn vrouw wil trouwen. Het publiek heeft daarbij steeds de nodige informatievoorsprong – de humor zit hem erin dat wij steeds van verre al zien aankomen hoe iedereen met open ogen in zijn eigen vermeende waarheden trapt.

Dat gegeven wordt volledig uitgebuit, en is al snel veel van hetzelfde. Wat regisseur Gijs de Lange nu voor ogen had met deze tekst blijft volstrekt onduidelijk. Qua speelstijlen schiet het meerdere kanten op. Van de Witte speelt de jonge Greg vrijwel realistisch en eigenlijk tamelijk saai, Hoeflaak en Van Bennekom gaan flink over de top als het oudere echtpaar en Krijgsman hupst daar een beetje tussenin. De voorstelling heeft een lange aanloop en eenmaal op stoom is het vooral een herhaling van zetten. Verrassend of opzienbarend is Slippers op geen enkele manier; niet in plot, niet in spel, niet in vorm.

De grootste kracht van de voorstelling zit voornamelijk in de combinatie Hoeflaak en Van Bennekom. Als ouder echtpaar weten ze af en toe knap de grenzen van de hilariteit op te zoeken. Van Bennekom is eigenlijk de hele voorstelling sterk: zowel haar fysiek, mimiek en stemgebruik staan continu op scherp, iets waarvan je hoopte dat het bij hen alle vier meer uitgebuit zou worden. Want dat ze het in huis hebben staat buiten kijf.

Zo is Slippers uiteindelijk bij vlagen grappig, maar door een nietszeggende regie blijft het een onbenullig niemendalletje waar je niets aan mist.