En Manque · Vincent Macaigne, Théâtre De Vidy

Foto: Mathilda Olmi

Eenkennig in zijn zwaarte
Gezien: 7 juni 2017, Holland Festival, Compagnietheater (Amsterdam)
★★☆☆☆

Commotie! Als een stelletje opgefokte schapenherders leiden de performers het publiek niet richting de theaterzaal van het Compagnietheater, maar naar buiten. En ja, dat volgt zo mak als een lammetje. Daar, midden op de Kloveniersburgwal, klimt Madame Burini in goudglitterpak op een tafel en pakt een megafoon. Eerder kregen we al oordopjes, nu worden er blikjes bier uitgedeeld. Kortom, we zijn gewaarschuwd.

Ze is een welgestelde dame, maar heeft al haar geld geïnvesteerd in een kunstgalerie. Een klinisch ingerichte ruimte vol schilderijen van Bijbelse taferelen, blijkt als we even later alsnog de theaterzaal betreden. Maar die perfectie houdt bij de Franse theatermaker Vincent Macaigne niet lang stand. Binnen de kortste keren is alles kort en klein geslagen, en in een apocalyptisch decor vol rook, vuur en verf voltrekt zich een chaotische theatertrip.

Want zo valt En manque nog het best te omschrijven. Een trip waaraan je hooguit een vaag onderbuikgevoel overhoudt. Een loeiharde geluidseffecten, rauwe bewegingssequenties en opgefokte lichtshows worden afgewisseld met apocalyptische teksten. Madame Burini en haar dochter hebben nog een kort moment waarin ze bij elkaar komen, maar het is vooral statisch in haat, ellende en verdriet.

Foto: Mathilda Olmi

Macaigne zoekt in deze voorstelling naar radicale vormen en hij tart zijn publiek. Maar En manque schiet door. De voorstelling is twee uur lang eenkennig in zijn doorgevoerde chaos en deprimerende zwaarte. Er wordt volop gerefereerd aan woede, depressies, maatschappijkritiek, revolutiedrang en wanhoop, maar per saldo wordt er weinig gezegd en werken de scènes nergens op elkaar in.

Sommige sequenties komen bovendien volstrekt niet van de grond. Halverwege proberen de performers met zichtbare moeite het onwelwillende publiek mee de speelvloer op te krijgen om te dansen. Een handjevol toeschouwers stemt uiteindelijk in, en daar mag de rest van het publiek dan pakweg twintig minuten naar kijken.

Het typeert de hele voorstelling: schreeuwerig, opdringerig en teveel in zichzelf gekeerd.