Holland Festival: de plussen en minnen

Het Holland Festival is weer voorbij. Zoals elk jaar weer bij uitstek een festival met hoge pieken en diepe dalen. Voor Het Parool lichtte ik twee hoogtepunten en een dieptepunt van de afgelopen editie uit – in twee plusjes en een minnetje. Klik hier voor het hele artikel (alleen Parool Plus) met de bijdragen van andere kunstredacteuren.

Foto: Willem Popelier

+ Phobiarama van Dries Verhoeven +
Phobiarama is een modern spookhuis; een indringende attractie die je meevoert door de hedendaagse angstcultuur. Het begint met het plezierige kermisgevoel, maar gaandeweg worden de monsters die je tegenkomt minder abstract. De opruiende media nemen het over en na een rit die alsmaar grimmiger wordt confronteert Dries Verhoeven je uiteindelijk vooral met je eigen vooroordelen: dát zijn de grootste angstveroorzakers van deze tijd.

(lees hier mijn interview met Dries Verhoeven over Phobiarama)



Foto: Érick Labbé

+ 887 van Robert Lepage / Ex Machina +
Robert Lepage staat naast een indrukwekkende, gedetailleerde maquette van het appartementencomplex waar hij opgroeide: 887 Avenue Murray, Quebec City, Canada. Het decor zit vol visueel vernuft, prachtig schaduw- en poppenspel en slimme perspectiefwissels. In dat verbluffend toneelbeeld verknoopt Lepage zijn eigen jeugd met de politieke Canadese spanningen destijds en hoe dat nu nog op hem inwerkt. Gaandeweg neemt de afwezigheid van zijn vader een steeds grotere rol in.

(lees hier mijn interview met Robert Lepage over 887)

 

Foto: Mathilda Olmi

En Manque van Vincent Macaigne / Théâtre De Vidy –
De Franse regisseur Vincent Macaigne staat bekend als enfant terrible van het theater. In En Manque blijkt vooral hoe leeg zijn engagement is. Met veel (theatraal) geweld wordt het in eerste instantie steriele toneelbeeld aan stukken gesloopt, om ons vervolgens twee uur te fêteren op schreeuwerige, onverstaanbare monologen, waarbij elke inhoud verloren gaat in een voortdurend doordenderende soundscape. Choqueren en tarten zonder hoger doel, daar waren we toch wel klaar mee?

(lees hier mijn recensie van En Manque van Vincent Macagine)