Indiaan · De Hotshop, cooler dan De Warme Winkel

Foto: Sofie Knijff

Indiaantje spelen op professioneel niveau
Gezien: 9 juni 2017, Griene Pôllen, Oerol (Terschelling)
★★☆☆☆

Indiaantje spelen op professioneel niveau, dat moet haast wel een feest worden. Bovendien kun je De Warme Winkel er doorgaans op vertrouwen dat er voorbij de hilariteit nog een hoop te beleven is. Initiators Vincent Brons en Anneke Sluiters maakten vorig seizoen de prachtig poëtische gymzaalvoorstelling De meest zwaarmoedige voorstelling ooit (waarvan het hele publiek moet huilen). Kortom, dit heeft er alle schijn van een festivalhitje te worden.

Maar helaas. Indiaan is een tergend langdradige aaneenschakeling van uitgesponnen fysieke scènes, waar linksom of rechtsom alle clichés rondom Amerikaanse Natives voorbij komen. Een referentie naar Disneys Pocahontas, een schets van een onaangepaste wilde, er komt zelfs een voorbij hupsend bosje langs. Dat is even geinig, maar je denkt ook: dit had ik zelf al bedacht. Ze willen een rituele ‘Ghost Dance’ opvoeren. Ondertussen sommen ze een ellenlange lijst met alle geregistreerde Native Amerikaanse volkeren op.

De Hotshop – cooler dan De Warme Winkel is het talententraject van De Warme Winkel, en produceert voorstellingen waarbij minstens één kernlid artistiek betrokken is. In dit geval is dat Mara van Vlijmen, die de eindregie voor haar rekening nam. Maar Indiaan komt niet in de buurt van het niveau dat we van De Warme Winkel óf de Hotshop gewend zijn. De relatie tussen de spelers en hun thematiek ontstijgt geen moment het voorspelbare. Ook niet als actrice Joke Emmers halverwege de boel stillegt (“Wat zijn we hier aan het doen? Rituelen rondom een halve paasboom met wat tampons erin?”), stagiair Len Pillen zijn stage verwenst en Vincent Brons de muggen vervloekt.

Nee, de vijf spelers zetten vervolgens niets tegenover hun moeizame engagement, maar schieten even makkelijk weer terug in hun poging een te worden met de natuur. Na een halfslachtig catharsisje eindigt de boel alsnog met hun ‘Ghost Dance’: een tergend trage, eindeloze bewegingssequentie, die meer ergernis dan vervoering oproept.