Rop Verheijen: ‘Amateurspelers die koste wat kost proberen om hun reet redden’

Foto: Curly and Straight

Een groepje amateurspelers dat een moorddrama uit de jaren twintig in het plaatselijke theater brengt, dat is natuurlijk gedoemd om te mislukken. De slapstick-komedie The Play That Goes Wrong is een hit op West End en is nu ook in Nederland te zien. 

In Londen is het stuk sinds de première in 2012 een groot succes. De voorstelling won onder meer een Best New Comedy Award en een Tony Award. Hoewel Britser dan Brits, slaat de voorstelling ook internationaal aan: afgelopen zomer haalde Broadway de voorstelling naar New York en vandaag gaat de Nederlandse versie in première in het DeLaMar.

In een kluchtig Cluedo-decor dat van ellende letterlijk uit elkaar valt, probeert een groep winkeliers, die ter ere van een feestweek jaarlijks een toneelvoorstelling in het plaatselijke theater brengt, de whodunit The Murder at Haversham Manor tot een goed einde te brengen. Dat valt allemaal nog niet mee, in een toneelbeeld waarin voortdurend decorstukken van de muren vallen, deuren klem blijven zitten, de techniek faalt, rekwisieten verwisseld worden en tegenspelers hun teksten niet meer weten. De voorstelling staat garant voor een avondje ongebreideld lachen, volgens Rop Verheijen, die een van de hoofdrollen vertolkt.

Voorafgaand aan de première hebben ze de afgelopen week een aantal try-outs door het land gespeeld. Een verademing om voor een publiek te spelen, volgens Verheijen. “Het repeteren van zo’n klucht is echt de hel. Je bent de hele tijd bezig met hele technische afspraken: is het leuker als ik één seconde wacht, is het leuker als ik daar juist weer sneller doorga? Na een week weet je wel een beetje wat de grappen van iedereen zijn, dus dan lacht er ook helemaal niemand meer.”

Terwijl reactie uit de zaal cruciaal is bij zo’n voorstelling, legt hij uit. “Je moet het publiek steeds een stapje voor zijn. Het mooie is dat het een groep amateurs is die koste wat kost proberen om hun reet redden. Alleen hebben ze daar helemaal niet de professionaliteit voor. Dus trappen ze de hele tijd in vallen die het publiek allang ziet. Dat gezwoeg van de gewone man – eigenlijk een metafoor voor ons allemaal – dat is mooi om te zien.”

Foto The Play that goes wrong: Raymond van Olphen

Het is een populair vaatje om uit te tappen: de amateurspeler die zich krampachtig door een voorstelling zwoegt. Nog geen jaar geleden zette De Gemeenschap in De Shakespeare Club vijf amateurspelers centraal die zich al spelenderwijs verhouden tot de lhbtq-gemeenschap. DeLaMar Producties kwam onlangs met de zomerkomedie Geen Paniek!, waarin een club derderangs acteurs ook hun tanden in een klucht zet. Het Nationale Theater laat dit najaar in Het verzamelde werk van William Shakespeare (ingekort) drie amateurspelers het volledige oeuvre van Shakespeare spelen, met alle gênante gevolgen van dien.

De zwoegende, kwetsbare amateurspeler staat natuurlijk garant voor de nodige hilariteit. Maar toch gaat het in The Play That Goes Wrong volgens Verheijen om iets universelers. “Ik heb het idee dat het in deze voorstelling niet zo zeer om het amateurschap van die spelers gaat, maar meer om een groep die iets hoog probeert te houden wat enorm dreigt te ontsporen. We spelen wel amateurs, maar het gaat meer over het gevecht van mensen die boven hun macht grijpen.”

De amateurwezen doet natuurlijk ook beroep op een herkenbaar sentiment. Dat geldt voor Verheijen zelf ook: “Dat geëmmer in zo’n dorpshuis, daar heb ik wel een warm gevoel bij. Ik ken zelf het best goed van voordat ik naar de toneelschool ging. Het zijn vaak bloedfanatieke, zeer hiërarchische clubjes. Je hebt daar ook altijd degene die het al het langst doet, de sterspeler, de actrice die altijd de mooie vrouw speelt. Dus je hebt daar altijd wel goeie archetypes in.”

“Ik hoop dat je als toeschouwer een gevoel krijgt bij die mensen. Dat je ziet dat het ook ontroerend kan zijn dat die mensen echt proberen, met al hun trots, om zo’n voorstelling met zijn allen te spelen. Dat vind ik goeiig: mensen die altijd positief blijven en alles maar blijven proberen te verbloemen, terwijl je aan alles ziet dat het schip gaat zinken. Ik heb een zwak voor dat soort mensen.”


The Play That Goes Wrong gaat vandaag in première en is tot en met januari te zien.