Harrie & Eva · Jon van Eerd, Pretpakhuis

Foto: Joris van Bennekom

Een nukkige theaterregisseur in flauwekulklucht
Gezien: 30 oktober 2017, Goudse Schouwburg (Gouda)
★★★☆☆

Een aards paradijs, vol groene bladeren en een (helaas drooggevallen) waterval. Jon van Eerd neemt ons mee naar de schepping van de mens, waar Adam plomp uit een boom valt en Eva een kleinzielig zeikwijf is. Maar al snel valt er een toneellamp naar beneden en stort het decor in elkaar. We kijken naar de repetitie van een theatervoorstelling van Harrie Vermeulen, getiteld: Pa en ma radijs in het paradijs. 

Harrie & Eva is de tiende voorstelling waarin Jon van Eerds zelfuitgeroepen ‘alterego’ Harrie Vermeulen centraal staat. Een personage kun je het eigenlijk niet noemen: elke voorstelling is deze Harrie weer een ander. De vorige keer, in Harrie Babba (2015), was hij een sullige geest in een satirische duizend-en-één-nacht vertelling. Ditmaal is hij een nukkige theaterregisseur, die zich uit financiële nood inlaat met louche figuren.

In tegenstelling tot het personage, is de flauwekulklucht waarin hij zich begeeft wel een constante factor. Harrie & Eva is weer tot in het extreme doorgevoerde kolderiek. Maar in onzinnigheid wel veelzijdig. Visuele grappen, flauwe woordspelingen, publieksparticipatie, fysiek spel: het zit er allemaal in, en bepaald niet zuinig. Speciale vermelding verdient kostuumontwerper Arno Bremers, voor de vijf hilarisch schrijnende blootpakken – waarbij borsten en genitaliën letterlijk om de oren van de acteurs vliegen.

In alle bombast belandt Harrie Vermeulen op een gegeven moment in zijn eentje op het voortoneel, voor de gesloten toneelgordijnen. Daar laat Van Eerd eventjes zien waar hij echt sterk in is (want de vele woordgrapjes zijn geinig, maar ook van het kaliber dat-kan-iedereen): in fysiek, stil spel, heel erg op het publiek gericht, speelt hij een allesomvattende ongemakkelijkheid uit.

Het moge duidelijk zijn: naar deze voorstelling ga je om te lachen, niet om te denken. Het stuk heeft eigenlijk geen einde, het wordt simpelweg afgekapt door Van Eerd. Maar dat is met zo’n nietszeggend plotje juist wel weer sterk.