CarryMe · Firma MES

Foto: Joris Jan Bos

Het spanningsveld tussen technologie en intimiteit
Gezien: 4 november 2017, Theater aan het Spui (Den Haag)
★★☆☆☆

Nederland, nabije toekomst. Vrouwen maken carrière, mannen het avondeten. Dat heeft consequenties voor de geboortecijfers: vrouwen hebben geen tijd meer om zwanger te zijn.

Gelukkig is er CarryMe, een app waarin koppels via een digitaal platform een draagmoeder kunnen vinden. Maarten en Eline hebben Didi daardoor gevonden, die gedurende de zwangerschap bij hen inwoont. Met een apparaat kan ze elk moment de waarden in haar lichaam meten om te controleren of ze nog wel ‘een optimale groei-omgeving’ voor de baby is.

CarryMe roept in potentie fascinerende vragen op: wat zijn de gevolgen van de vrouwenemancipatie voor het gezin, en hoe ver willen we gaan met onze digitale controledrang?

Maar voordat deze thema’s enigszins zijn uitgediept gaat Hanna Bervoets in haar tekst ineens op een totaal ander spoor zitten. Didi krijgt een miskraam, en Maarten weigert dat vervolgens te erkennen. Volgens een volstrekt onverklaarbare logica spelen Eline en Didi het spelletje maandenlang met hem mee.

Ineens gaat het stuk niet meer over het spanningsveld tussen technologie en intimiteit, maar draait het puur om het uitbuiten van een matige gimmick. Maarten – die in eerste instantie wordt neergezet als weliswaar overdreven zorgzaam, maar niettemin liefdevol personage – wordt gereduceerd tot gekkie, die zichzelf een schijnwereld voorhoudt die zijn vrouw, die toch mondig genoeg is, zonder morren accepteert.

Als de façade die Maarten creëert de verhaallijn overneemt, is er eigenlijk nog maar één ding echt interessant: hoe reageert hij als hij deze schijnvertoning niet langer kan volhouden? Wat gebeurt er als de realiteit zich alsnog aan hem opdringt? Kortom: als Didi is uitgerekend en hem geen dochtertje, maar – heel obligaat – een kussen moet overhandigen?

We krijgen het niet te zien. In plaats daarvan geven de personages elkaar hun ratings en is het klaar. CarryMe wordt daarmee gereduceerd tot een warrige gimmick-komedie – die met zijn verknipte wendingen en afstandelijke relaties bovendien een discutabel pleidooi lijkt te zijn tégen vrouwenemancipatie.