WinterParade: eten en theater op honderdtwintig meter steigerhout

Foto: Erik van ’t Hof

De jaarlijkse WinterParade in de Zuiderkerk is een behoorlijk sympathieke aangelegenheid. Aan honderdtwintig meter steigerhout wordt uitgebreid gegeten en gedronken – tussendoor wordt het uitbundige publiek gefêteerd op korte theateracts. 

Drie collectieven hebben een korte scène gebaseerd op het thema visioenen. ‘Het meisje met de zwavelstokjes’ van Hans Christian Andersen is de lijm die de boel bij elkaar houdt – althans, volgens de organisatie. Wie het niet weet zal het niet doorhebben. Het evenement moet het meer hebben van de ambiance, het lekkere eten en de glühwein, dan van de artistieke kwaliteit. Het geheel ontstijgt meestal niet aan de joligheid van een gemiddeld bedrijfsuitje. 

Het is een gezellig rommeltje met dito acts. Het begint met een volstrekt onduidelijk scènetje van Pips:Lab – die, blijkt helemaal op het einde, gedurende de avond een hedendaagse parodie op Andersens sprookje filmt.

Het spannendste van de scènes is dat ze daadwerkelijk op de brede eettafels plaatsvinden, en de afstand tot het publiek dus minimaal is. De twee dansers van LucyONES brengen met BLCK & BLOOH een westernduet op de lange tafels – in volle vaart rennen ze vaak vlak aan je voorbij. Een prachtige etude, waarbij het bonken en trillen van de robuuste tafels de scène extra spanning geven.

Muziektheatercollectief Club Gewalt brengt een bizarre mini-operette. Technisch is het uitstekend: zowel muzikaal, vocaal als tekstueel. Het deels op Bohemian Rhapsody gebaseerde libretto kronkelt van de ene absurde associatie naar de volgende. Het is Club Gewalt-signatuur pur sang: underground-muziektheater vol satirische referenties naar hedendaagse iconen en gebruiken. Daardoor intrigerend, maar in zijn uitgesproken vorm ook erg in zichzelf gekeerd. Deze act lijkt een andere kijkconcentratie te vereisen dan hier het geval is.

Het eten is uitstekend en goed verzorgd – al hadden de profiteroles op het einde misschien niet in kartonnen koffiebekertjes uitgeserveerd hoeven te worden. De bediening – de ‘gastvrije snoepmeisjes’ die we kennen van de zomerversie van de Parade – is vaardig, snel en heeft zichtbaar plezier.

Halverwege studeert het publiek, onder kolderieke begeleiding van dirigent Yorick Heerkens en met accordeonist Terts Brinkhoff, nog een halfslachtige koorzang in. Klinkt lekker kerstig, maar vervliegt in onzinnigheden. Jammer.

Vlak voor we ter afsluiten nog een uurtje op de tafels aan de Silent Disco mogen, wordt de film die Pips:Lab die avond heeft geschoten vertoond: Het meisje met de smartphone, een oerflauw verhaal over een meisje met een bijna-lege telefoon op zoek naar Facebookvrienden. Het is koddige joligheid, voor de makers overduidelijk leuker dan voor het publiek. Het resultaat, een in elkaar geknutselde home-video met net-niet-leuke voice-over, is van tenenkrommende basisschoolkamp-kwaliteit.

De WinterParade is al met al de ultieme representatie van schreeuwende welvaart: vette konijnenbouten, liters wijn en vluchtig toneel. Als klap op de vuurpijl kan je een foto laten maken – kosteloos – die in januari naar vluchtelingen wordt verstuurd, om hen (met terugwerkende kracht, veronderstel ik) een fijne kerst te wensen. Vervolgens krijg je een lichtgevend hartje dat je op de borst kan spelden: zodat iedereen kan zien hoe veel je aan die arme mensen denkt, in die goedverwarmde Zuiderkerk tijdens een geheel verzorgde entertainmentavond. Je zou er bijna cynisch van worden.


(gezien: 22/12
te zien: Zuiderkerk, t/m 30/12
Haarlem, 4-6/1 )
http://www.winterparade.nl