De nostalgie van de toekomst

Foto: Julian Maiwald

Noir · Nineties Productions
Gezien: 23 december 2017, Rotterdam Science Tower
Te zien: t/m 1 februari (tournee)


Het is 2048, welkom in Club Noir: een nachtcafé waar dolende zielen zich vergrijpen aan amusement en cabaret. Even weg van de algoritmes, privacy-intolerantie, virtuele hotelsuites en robots. Noir is een compilatie acts, nummers, speeches en impro’s, begeleid door obscure dans en vervreemdende muziek. Want ook in die door technologie beheerste toekomst wordt er kunst gemaakt om gevoelens te uiten en de tijdgeest een spiegel voor te houden.

Bijvoorbeeld in het lied ‘Ik ben een robot, moederloze robot’, waarin Sanne den Hartogh als leadzanger gaandeweg door merg en been gaat – en de treurigheid de humor van dit lied genadeloos voorbijstreeft. Yannick Noomen houdt een prachtig requiem voor het verloren ambacht. Hij personifieert de nostalgie van de toekomst – de hang naar nu, dus welbeschouwd. Zijn personages zijn ‘zinloos verklaarde’ mensen, wier beroepen zijn overgenomen door techniek (dichter) of moreel gezien niet meer in het tijdgewricht passen (slager).

Stephanie Louwrier toont – onbegrijpelijk en onnavolgbaar – het stand-up cabaret van de toekomst, een soort gevaarlijke, gefragmenteerde en anti-logische aaneenschakeling van woorden en zinsneden, mét bizarre publieksparticipatie. Charlie Chan Dagelet speelt onwaarschijnlijk mooi cello, en zorgt voor een extra episch tintje door als een apocalyptische documentaire voice-over de geschiedenis van de mens te reconstrueren. Christiaan Verbeek ten slotte, voorziet de boel ondertussen van een geluidsdecor met galmende, elektronische pop.

Noir is een zeer verontrustende muziektheatervoorstelling. Een montage van dystopische toekomstschetsen, waarin de mens ten onder is gegaan aan zijn zelfgecreëerde vooruitgang. Toch blijven we, in overwoekerende eenzaamheid, zoeken naar geborgenheid: bijvoorbeeld in de scène waarin Den Hartogh, om even stoom af te blazen, een digitaal vriendinnetje ‘aanklikt’ en met haar een virtuele reis door de ruimte maakt, eindigend in de eenzaamste happy ending ooit. Die behoefte aan geborgenheid is een terugkerend element en een groot pleidooi voor de mens.

Zo is de toekomst die Nineties Productions ons voorhoudt immens treurig maar is de hoop nog niet verloren.