Een overdosis aan informatie

Foto: Sanne Peper

Theater Hotel Informatie
Door
tgECHO
Gezien 1 december 2017, Theater Bouwkunde (Deventer)
Te zien t/m 7 maart (tournee)


“Ik zou weleens willen weten wat hier gaande is,” verzucht een van de 148 personages halverwege deze ruim twee uur durende klucht, die zich afspeelt in een willekeurige hotellobby.

Hotel Informatie is een vrij obligatie parodie op de voortdurend doorrazende informatietoevoer, die als een kloppend hart continu nieuwe feitjes door onze maatschappij rondpompt en haar zo in beweging houdt. Dat die honderden feitjes zich verhouden tot een ouderwetse klucht is niet voor niets: tgECHO sneert hiermee vrolijk naar de lullige nietszeggendheid van ons bestaan. Verdwenen tweelingbroers, overspelige geliefdes, jaloerse minnaars: door alle ruis van informatie schemert er per saldo niets van waarde. Los zand om los zand te verhullen.

Dat levert een uitbundig carnaval met plaksnorren, pruiken en hoedjes op – maar is voor de ruim twee uur dat de voorstelling duurt wel erg eenduidig. De parade aan typetjes ontstijgt nergens het karikaturale. Natuurlijk, dat doen ze om ons een spiegel voor te houden, maar had die zo lang opgehouden moeten worden als er op den duur niets nieuws meer is te zien?

Niet dat die twee uur voorbijkruipen, daarvoor wordt er fijn genoeg gespeeld. Bijvoorbeeld door Ella Kamerbeek, die als verdwaald, ronddolend jongetje het stuk een Alice in Wonderland-achtige koortsachtigheid meegeeft. Of Anna Schoen als de nukkige portier die haar hotelreceptie als een fort bewaakt. Qua speelstijl is het een echte tgECHO: het collectief van Schoen en Lotte Dunselman is lichtvoetig, open en wars van ijdelheid. Thematisch is hier een slag gemist. De toneeltekst (Erik Bindervoet) grossiert in onwaarschijnlijke vondsten, de liefhebber kan daar bovendien best nu en dan een mooie zin uit destilleren, maar het stuk krijgt geen vaste grond onder de voeten.

Het is al met al een wat voor de hand liggende vertaling van een niet erg origineel inzicht. tgECHO toont een maatschappij die van los zand aan elkaar hangt, maar ik had ze liever met modder zien smijten.