Paranoia na een aanslag

Foto: Sanne Peper

Jeugdtheater I Call My Brothers (13+)
Door Toneelmakerij, Danstheater AYA
Gezien 16/3, Bellevue
Te zien t/m 30 mei (tournee)


Een aanslag in het centrum doet alles op zijn grondvesten trillen. Maar heftiger zijn misschien wel de naschokken, de impact die zo’n aanslag heeft. I Call My Brothers, gebaseerd op het gelijknamige boek van Jonas Hassen Khemiri, gaat over Amor (José Montoya), een islamitische jongen die, toevallig, enigszins lijkt op het profiel van de dader. Dezelfde hoodie, dezelfde rugzak, dezelfde afkomst.

Maar meer nog lijkt hij op elke opgroeiende jongere in een grote stad. Hij moet zich verhouden tot zijn middelbareschoolvrienden die hij uit het oog verliest, zoekt richting in zijn leven, voelt zich verantwoordelijk voor zijn broers, zijn weggelopen vader mist en haat hij tegelijk. Zijn jeugdliefde kan hij niet loslaten – hij is van de exacte vakken, stuurde haar geen brieven maar romantische staafdiagrammen. Toen zij verliefd werd op een ander dacht hij alleen: dan is er dus statistisch gezien een kans dat ze ook verliefd kan worden op mij.

Kortom: een doorsnee jongen met doorsnee problemen. Maar tegelijkertijd ook altijd die jongen met die islamitische achtergrond.

Deze eerste samenwerking tussen regisseur Liesbeth Coltof (Toneelmakerij) en choreograaf Wies Bloemen (AYA) is een rauw portret, waar dans en toneel zich niet als losse elementen tot elkaar verhouden, maar elkaar voortdurend versterken – in een afwisselende montage van heftige groepsscènes en intieme, geabstraheerde duetten en dialogen.

In de vierentwintig uur die op de aanslag volgt, gaat Amor steeds meer aan zichzelf twijfelen. Uiteindelijk drijft zijn paranoia hem zo ver dat hij van zijn eigen schuld overtuigd raakt. “Alles wijst erop dat ik het gedaan heb.” Kansberekening. Wees eerlijk: “Weten jullie honderd procent zeker dat ik het níét was?”

Deze jeugdvoorstelling legt een wezenlijke maatschappelijke zenuw bloot en dwingt spannende gesprekken af. Tegelijkertijd is het, heel mooi, een pleidooi voor vriendschap en betrokkenheid. Want in zijn diepste eenzaamheid kan Amor toch rekenen op zijn uit het oog verloren vriend. I call my brothers.