Het sentiment van de zaterdagavond-televisieavond

Foto: Luis Rios-Zertuche

Theater Talk Show
Door Het Zuidelijk Toneel, Suze Milius
Gezien 5 april 2018, De NWe Vorst (Tilburg)
Te zien t/m 6 juni (tournee)


Regisseur Suze Milius borduurt voort op het sentiment van de ‘zaterdagavond met Nibbits voor de buis’, het tijdperk vóór Netflix en Uitzendinggemist.nl, waarin je je nog met het hele gezin lekker kon verliezen in andermans onbenulligheden. Want of het nu een overleden huisdier is, een uitzonderlijke sportprestatie of een uit de hand gelopen vriendinnenruzie; iedereen heeft wel een verhaal dat het waard is om op televisie verteld te worden.

Talk Show is een montage van vele korte interviewtjes – keurig binnen de kaders van de oppervlakte – en goedkope showbizz. Janneke Remmers is het stralend middelpunt als presentatrice in het afschuwelijke (in de goede zin van het woord) studiodecor van zalmroze gordijnen met mufgrijze vloerbedekking (decorontwerp: Janne Sterke). De opnameleiders die voortdurend met loopmicrofoons in de weer zijn of aangeven wanneer we moeten klappen, dragen ondertussen bij aan de illusie van een live uitzending.

Remmers legt een bijna zijige vanzelfsprekendheid in de interviews met haar fictieve gasten, en tegelijk zit er altijd iets neps achter, iets sensatiebelust: “Wat vóélde je daarbij?” Ze ontpopt zich als ware talkshowhost: sterk in het ontwijken van lastige vragen, maar niet te beroerd die zelf wel aan haar gasten te stellen. In een spannende scène met een popster die al jaren voor hetzelfde liedje op moet komen draven wordt haar verantwoordelijkheid bevraagt. Want zijn het niet de media, die beweren mensen groot te kunnen maken, die artiesten net zo makkelijk ook klein kunnen houden?

Toch lijkt Talk Show daar niet per se over te gaan. Gaat het dan over het masker dat men zich rondom camera’s altijd aanmeet? Of het feit dat met de juiste framing iedereen een televisiewaardig verhaal heeft? En wat is dat eigenlijk, televisiewaardig? Gaat het over waarachtigheid?

Uiteindelijk is dat wat er wringt: Milius zit op te veel sporen tegelijk, waardoor de voorstelling niet de kans krijgt te ontstijgen aan de oppervlakkigheid van de zaterdagavond-televisieavond die ze lijkt te parodiëren.