Musical Selma Ann Louis
Door Theateralliantie, Bos Theaterproducties
Gezien 6 mei 2018, DeLaMar Theater (Amsterdam)
Te zien t/m 29 juli (tournee)


Acht figuranten, even daarvoor door een smullende Arjan Ederveen uit het publiek geplukt, liggen op de grond van een supermarkt, handen in de nek. Het illustere trio Selma, Ann en Louis heeft zojuist de kassa leeggehaald en is vertrokken. Wat begint als een onschuldige trip down memory lane van drie oude vrienden, wordt al snel een vlucht voor politie – een pulpmovie-parodie die zich afspeelt op vunzige hotelkamers, onbestemde postkantoren en kilometers asfalt. Er worden supermarkten overvallen, moorden gepleegd en politieagenten gekidnapt.

Drie jeugdvrienden vinden elkaar terug bij de uitvaart van een gemeenschappelijke vriend en besluiten halsoverkop het verleden nog eens dunnetjes over te doen. Destijds gingen ze na hun afstuderen spontaan met elkaar op reis en vanuit dat sentiment stappen ze nu halsoverkop samen een huurcamper in.

Selma (Bianca Krijgsman) is losbandig en antiautoritair, maar heeft stiekem al jarenlang een relatie. Ann (Plien van Bennekom) heeft assertiviteitsproblemen, thuis wordt ze door haar moeder en dochter strak aan het lijntje gehouden. Louis (Ederveen) is een biologie-nerd die het paringsgedrag van koudbloedige dieren onderzoekt maar zelf nog nooit een relatie heeft gehad.

Dwars door het verhaal loopt een flashback, waarin we zien hoe een jonge Selma, Ann en Louis een jaar of dertig eerder vrijwel dezelfde keuzes maakten. Echt veranderd zijn ze niet – hooguit zijn hun dromen wat afgevlakt, zoals dat gaat. Uiteindelijk worden ze alle drie met zichzelf geconfronteerd en eindigt deze feelgoodmusical in over de top voorspelbare  moralistische slotscènes.

Het is een flinterdun plotje, maar (om er een roadtripcliché tegenaan te gooien) het gaat niet om de bestemming, maar om de weg ernaartoe. En die is onnavolgbaar hilarisch. Niet in de laatste plaats dankzij decorontwerper Thomas Rupert, die een prachtig bordkartonnen houtjetouwtje decor ontwierp, waarin hij voortdurend met perspectief speelt.

Zo zien we op het ene moment een dwarsdoorsnede van de camper, maar hangen we even later boven de snelweg, terwijl de antihelden-op-wielen door een helikopter, politiewagen en motoragent worden omsingeld. Het decor is typerend voor de hele productie: alles is zo 2D en doorzichtig als wat, maar door onverwachte wendingen, inventieve vondsten en het zeer alerte komediespel is het geen moment vlak.

Toneelschrijver Nathan Vecht en regisseur Pieter Kramer kunnen als geen ander uit de voeten met het volslagen doorvoeren van absurde flauwiteiten. Ondanks alle onzin is het nooit alleen maar platvloers. Selma Ann Louis is een roadtripmusical die al vrij snel de route bijster is en dan dus maar in volle vaart het ravijn tegemoet rijdt.