Theater Revolutie van de mislukking
Door Stephanie Louwrier, Rudoplhi Producties
Gezien 2 mei 2018, Theater Kikker (Utrecht)
Te zien t/m 23 mei (tournee)


Iedereen heeft diep van binnen een beest in zich, alleen bij Stephanie Louwrier ligt het misschien wat meer aan de oppervlakte. Haar solo-performance Revolutie van de mislukking is rauw, onvoorspelbaar en vliegt uit alle mogelijke bochten.

Je zou kunnen zeggen dat ze een behoorlijk Anita Witzier-complex heeft. Als ze vroeger met haar moeder naar Memories keek, keek haar moeder altijd vol bewondering naar de mooie, lange, blonde presentatrice. En dan draaide ze haar hoofd afkeurend opzij naar haar dochter.

Stephanie Louwrier begint de dagen positief – haar gezicht op stand vrolijk – en laat zich niet kisten als ze, bijvoorbeeld, erachter komt dat haar wasmachinelaatje vol braaksel zit. Ze negeert het, en highfive’t zich in één adem door naar een hip koffietentje om een latte macchiato to go te bestellen. Maar Louwrier is een tikkende tijdbom, dat voel je aan alles. Je kan de ontploffing wel uitstellen maar nooit afwenden.

Ze draagt dan misschien een toverachtig prinsessenjurkje, maar ze hoeft zich maar om te draaien en je ziet haar slobberonderbroek. Dat is Louwrier: keurig aan de oppervlakte, en tegelijk heeft ze maar weinig redenen nodig om een koffietentjes kort en klein te slaan of een Chinese serveerster met de grond gelijk te maken. Ze barst van goede intenties, maar ook van jaloezie, ongeduld, angst, onzekerheid en meer van dergelijke beslommeringen.

De voorstelling is een doorgefreakte revue die qua vorm alle kanten op schiet en waarbij niemand veilig is: de drie muzikanten om haar heen niet, het publiek zeker ook niet, maar zijzelf nog het minst.

Pas in de laatste scène, die nu nog wat te veel aan de oppervlakte blijft, plaatst Louwrier zichzelf in een situatie waar ze niet uit kan ontsnappen. Wat gebeurt er met het ontembare beest in haar als rennen, beuken of slopen geen optie meer is? Vermoedelijk wordt er dan pas echt een revolutie ontketend.