Seks in het bos en een reis naar de zon – Boslab Festival 2018

Je spaart zegeltjes en dan ga je dood, foto: Moon Saris

In en rondom het decor van De Meeuw – de jaarlijkse zomervoorstelling die over een maand in het Amsterdamse Bostheater te zien is – tonen jonge theatermakers tot en met zondag korte voorstellingen. Boslab Theaterfestival is poëtisch, intiem, bij vlagen vervreemdend en soms ook lekker vuig.

Vanuit een knus, geïmproviseerd festivalhart gidsen vrijwilligers de toeschouwers onvermoeibaar naar de verschillende locaties rondom het grote buitenpodium. Elf korte voorstellingen zijn er in totaal elke avond te zien. Het geheel biedt een spannende staalkaart van aanstormend theatertalent. Bijvoorbeeld de vorig jaar aan de toneelschool afgestudeerde Femke Arnouts. Haar solo Je spaart zegels en dan ga je dood is, zoals de titel al doet vermoeden, een absurdistisch kleinood waarin ze toont hoe de mens vastgesnoerd zit in burgerlijk stramien.

Arnouts roept met haar verhaal mooie beelden op: in een van de openingsscènes vertelt ze hoe ze urenlang voor een stoplicht staat dat maar niet op groen wil springen. Gaandeweg verzamelt zich een steeds grote wordende hoop mensen voor het rode, traag tikkende stoplicht. Met groot gevoel voor humor en oog voor detail toont ze hoe mensen zich braaf aan regeltjes houden zonder zelf na te denken. Leven is als een slapend been, zegt ze. Je moet bewegen om het wakker te krijgen, maar dat doet pijn, dus dat doe je dan maar niet.

Het absurdisme wordt tot in het extreme doorgevoerd wanneer ze een elektrisch broodmes niet aan de praat krijgt en vervolgens een klantenservice belt. Arnouts heeft niet alleen een droogkomisch taalgevoel, ook haar fysieke spel is sterk (ze werd geregisseerd door Paul van der Laan van mimetheatergroep Bambie, en dat is te zien aan de humoristische en originele beeldende invallen). Arnouts toont een vermakelijk, bij vlagen tragisch mozaïek van knulligheden, dat hopelijk een opmaat is naar een langer, uitgewerkter stuk. Inhoudelijk is het soms nog wat te voor de hand liggend: het sneren naar kleinburgerlijkheid, met de TellSell-satire (dat mag toch inmiddels echt niet meer?) en het expliciete moralisme op het eind, zijn niet bepaald eye-openers.

Een stuk dieper verstopt in de bossen speelt To Voice, een associatieve dansvoorstelling die choreograaf Keren Levi maakte met beginnende spelers bij theatergroep DEGASTEN. In een prachtig uitgelicht stuk bos – tussen omgevallen stammen en afgebroken takken – gaat een groep jongeren op zoek naar pure, ongegeneerde romantiek. Dat doen ze met ritmisch trillende lichaamsdelen en springend, vallend en rollend over de grond. Ze worden begeleid door een duistere, hallucinante soundscape en verdwijnen uiteindelijk in een prachtig slotbeeld in de duisternis. To Voice is geen dwingende choreografie, maar weet de toeschouwer door het ritme van muziek en beeld toch steeds bij de voorstelling te betrekken.

In O – Een ultiem college over de zon van Pleun Peters en Suze van Miltenburg ligt de toeschouwer in een afgesloten zeecontainer en maakt vanuit daar een reis naar de zon, en weer terug naar de aarde, naar het allerkleinste stukje materie, tot aan het niets. Als de voice-over steeds meer begint te haperen en uiteindelijk ook wegvalt ontvouwt zich een prachtig eindbeeld, waarin de zon even echt heel dichtbij lijkt. De audio-installatie staat later deze maand ook nog op Festival Over het IJ.

Eerybody loves us, foto: Moon Saris

Op het grote podium van het bostheater pakt de op het oog wat obligate voorstelling Everybody Loves Us van het jonge makersduo Bakker & Brill verrassend goed uit. Een voorstelling over seks met, volgens de flyertekst, ‘dikke tieten, glitterpenissen, onfunctionele naaktheid en blije dansjes’. Een paar maanden geleden zag ik dit duo voor het eerst met een korte cafévoorstelling, die weliswaar vermakelijk was, maar ook wat aan de oppervlakte bleef. Hoe pakt dat uit met een voorstelling over seks?

Gelukkig blijken Leon Brill en Luit Bakker voorbij te zijn gegaan aan het gemakkelijk scoren. Oké, een paar flauwe seksgrappen zitten er zeker in (en een paar goede ook, eerlijk is eerlijk), maar dat is zeker niet waar het om draait in deze voorstelling.

Uiteindelijk bevragen en onderzoeken ze hun eigen seksualiteit, door gênante anekdotes of spannende ontboezemingen. Als ze hun onderlinge seksuele spanning eens even uitgebreid ‘gaan uitzoeken’, wil je als publiek tegelijkertijd wel en niet wegkijken.

Bakker & Brill schieten moeiteloos heen en weer tussen het ongemak en de botte grap, tussen integere momenten en platte showbizz – en doen dat met aanstekelijk spelplezier. Ze wandelen rond over het grote podium van het bostheater met een gemak alsof ze dagelijks grote zalen bespelen. Het is pas hun tweede (korte) voorstelling, maar al stappen verder dan hun eersteling. Dit zijn makers waarvan je meer wilt zien, kortom.

Dat geldt ook voor Dorien van Gent, wier voorstelling Papa Was A Rolling Stone afgelopen jaar al op het Amsterdam Fringe Festival stond, en nu de theateravond van Boslab afsluit. Op muzikale, cabareteske wijze ontsluit Van Gent haar herinneringen aan haar vader, die besloot te gaan zwerven maar nooit is vertrokken. Haar voorstelling is een ontroerende en tegelijk feestelijke uitsmijter van een gevarieerd minitheaterfestival onder de rook van Schiphol.


Boslab Theaterfestival, t/m zondag in het Amsterdamse Bostheater