Nima Mohaghegh en Saman Amini leerden elkaar in 2013 tijdens hun studie kennen. Mohaghegh (1985) studeerde aan de filmacademie in Amsterdam en zocht voor zijn afstudeerfilm Sacred Defense een Iraanse acteur. Het werd Amini (1989), toen nog derdejaars student aan de Toneelacademie Maastricht.

Sacred Defense was destijds ‘een onmogelijk project’, vertelt Mohaghegh. “De film speelde zich af in de jaren tachtig tijdens de Iraaks-Iraanse Oorlog, ook wel ‘De Vergeten Oorlog’ genoemd. We moesten de oorlog en zijn gruwelijkheden – er zijn een miljoen mensen doodgegaan – laten zien, en dat alles vanuit Amsterdam, met een studentenbudget, en een crew met behalve ons alleen maar autochtone Nederlanders. Voor ons was die wereld heel herkenbaar, we hebben dat van dichtbij meegemaakt, maar het was moeilijk om dat te communiceren met de rest.”

Het bracht hen bij elkaar: Mohaghegh en Amini konden elkaar niet alleen goed vinden in het onderwerp van de film, ook op artistiek vlak bleken ze gelijkgestemden. “We hebben grote raakvlakken met onze visie waar film of theater voor dient of kan dienen,” zegt Mohaghegh. “Ik probeer me in het leven altijd bewust te zijn van het feit dat de wereld niet zwartwit in elkaar steekt. Er zijn altijd grensgebieden. Het vertellen van verhalen, met film of theater, is een manier om de gelaagdheid van het bestaan te communiceren, waardoor er een deur opengaat en je een gesprek met elkaar kan voeren.”

De film werd een succes – won onder andere een van de grootste prijzen voor studentenfilms wereldwijd – en Mohaghegh en Amini bleven sindsdien samenwerken. Vorig jaar richtten ze hun stichting Black Sheep Can Fly op. Mohaghegh: “Misschien is het omdat we allebei ex-vluchtelingen zijn, dat we behoefte hebben aan iets wat van onszelf is, wat je zelf kan opbouwen en kan laten groeien.” Met de stichting maken ze films en theatervoorstellingen waarbij de waarheid centraal staat. “We willen mensen hun eigen verhaal en hun waarheid laten vertellen. Sacred Defense was onze waarheid, dat kon niemand zo vertellen als wij dat konden. Daar geloof ik heilig in. Zo willen wij als stichting ook anderen de kans geven om hun waarheid aan de wereld te vertellen op een manier waarop alleen zij dat kunnen.”

De eerste voorstelling die ze met Black Sheep Can Fly maakten was A Seat At The Table, een provocerende voorstelling over racisme en discriminatie, die vorig jaar op theaterfestival Oerol speelde en daar uitgroeide tot festivalhit. In 2019 staat er een reprise in de theaterzalen gepland, maar daarvoor maken ze eerst, in coproductie met jongerentheatergroep DOX, de muziektheatervoorstelling In het hol van de leeuw. Dat wordt een voorstelling over de druk die de verwachtingen van de omgeving op iemand kan leggen.

Samen schrijven ze de tekst en regisseren ze de vier spelers. Ook hierbij is het cruciaal dat de verhalen ook vanuit de spelers zelf komen. Voorafgaand aan het schrijfproces gingen ze vijf dagen met de groep aan het werk om elkaar te inspireren en verdieping te zoeken, vertelt Amini. “Een van hen vertelde dat op vroege leeftijd al van hem verwacht werd dat hij de slimste van de familie was. Hij moest het vwo doen, het maximale eruit halen. Dat had hem getekend. Zijn intelligentie, waar hij niets aan kon doen en wat eigenlijk heel positief is, zorgde ervoor – door de verwachtingen die mensen rondom hem creëerden – dat hij zijn eigen dromen niet meer najaagde. Dat is een gevaarlijk iets.” Mohaghegh: “Verwachtingen kunnen je natuurlijk helpen, maar het is wat anders als je je leven door anderen laat vormgeven. Want wie ben jij dan?”

“Ik probeer met mijn voorstellingen altijd iets teweeg te brengen, ik wil impact hebben met de verhalen die ik vertel,” zegt Amini. “Als kinderen op vroege leeftijd doorhebben hoeveel invloed die verwachtingen hebben, kan dat misschien een sleutel zijn tot verandering.”

Ze gebruikten dat verhaal als uitgangspunt voor het hoofdpersonage van de voorstelling. Amini: “De druk van die ouders zorgde ervoor dat hij steeds meer ging hangen, ging blowen. Bij ons personage loopt het vervolgens zo uit de hand dat hij een fout begaat en in de gevangenis belandt.” Mohaghegh: En daar leert hij dat hij zelf zijn pad in het leven moet bepalen, los van de verwachtingen van anderen. Want als je niet je eigen weg volgt, zal je aan het einde van de rit geen voldoening uit het leven halen.”