Theater Atlantis
Door La Isla Bonita, Frascati Producties
Gezien 13 december 2018, Frascati (Amsterdam)


Het begint veelbelovend: vijf zeemeerminnen liggen op een rots, lonkend naar het publiek. Maar eenmaal in beweging blijkt hun schoonheid vooral een last: lomp en stug wringen ze zich richting hun rolstoel, waar ze zich met onredelijk veel moeite op manoeuvreren. Nee, die wereld boven water is niets voor hen.

De vijf performers van La Isla Bonita werken sinds hun gelijknamige afstudeervoorstelling uit 2015 gestaag aan een sterk oeuvre van fysiek theater over maatschappelijk relevante onderwerpen. Atlantis is in die lijn inhoudelijk een stuk minder uitgesproken. Het raakt kort aan maatschappelijke thema’s als het gaat over de oceaanvervuiling, maar daaromheen is het vooral wat richtingloos gefilosofeer – “Had jij niet altijd al als zeesneeuw willen voortbestaan?” – en vorm, veel vorm.

Als vooronderzoek hebben de makers zich verdiept in hydrofeminisme, een denkstroming rondom ‘waterig denken’, waarbij niet de wat-vraag, maar het hoe en het waar centraal staat. Vooralsnog heeft het vooral in een troebele voorstelling geresulteerd. Atlantis is een denkoefening in het loslaten van kaders en structuren, maar tegelijkertijd is het een theatervoorstelling, die baat heeft bij inhoud en dramaturgie.

Naarmate we dieper zakken – twilight zone, midnight zone, deepest point ­– zijn er steeds minder kleuren en licht. Ook geluiden verstommen, en daarmee interactie. De voorstelling eindigt in een zee van donkerte waardoorheen uiteenlopende zeewezens zwemmen. Zo is Atlantis qua vorm vrijwel tot de uiterste consequentie doorgevoerd. In de eindregie van Paul van der Laan (mimetheatergroep Bambie) levert dat vaak beelden op die zowel poëtisch als banaal zijn: van een mooie meerstemmige rochelzang van de zeemeerminnen tot een prachtige scène rondom een nagesynchroniseerde weeklacht van een opblaasoester.

Het is toe te juichen dat La Isla Bonita na een aantal zeer energieke voorstellingen expliciet voor verstilling heeft gekozen. Tegelijkertijd is het jammer dat het in deze diepzeevoorstelling uiteindelijk ontbreekt aan de diepgang die we eigenlijk van hen gewend zijn.