Jeugdtheater Alone@home
Door Matzer Theaterproducties, Bos Theaterproducties, Stadsschouwburg Utrecht
Gezien 28 december 2018, Stadsschouwburg Utrecht


Hoe krijg je de mensen rondom kerst de theaterzalen in? Door ze de filmklassieker voor te schotelen waar ze tijdens de feestdagen doorgaans juist voor thuisblijven, zullen de producenten van deze familievoorstelling bedacht hebben.

Helaas is de theaterpastiche van de zo-goed-als-gelijknamige film(reeks) uit de jaren negentig een zwabberend en kabbelend geheel, dat zowel in vorm als inhoud nergens echt spannend of origineel wordt. Waar de film vanuit herkenbaar realisme gaandeweg steeds meer flirt met slapstick, en zo de aannames rondom kinderen en volwassenen slim omdraait, is in Alone@home het karikaturale zo ver doorgevoerd dat het al heel snel plat vermaak wordt.

In Alone@home (regie: Madeleine Matzer) staan twee stiefzusjes centraal, die elkaar niet kunnen uitstaan, en ook nog door hun ouders een week alleen thuis worden gelaten. Pestkop Jip (Soumaya Ahouaoui) en de introverte Puk (Merel Pauw) zijn in alles tegenpolen, maar vinden elkaar uiteindelijk in het bestrijden van een gemeenschappelijke vijand: twee boeven (consequent over de top gespeeld door Martijn Fischer en Femke Arnouts).

De sequentie waarin de twee duo’s tot een confrontatie komen – dat als hoogtepunt van het verhaal lijkt te gelden – komt in de paar vierkante meter van het ronddraaiende huis echter totaal niet uit de verf. Het is rommelig en schreeuwerig gooi- en smijtwerk, een obligate aaneenschakeling van vallen en opstaan zonder subtiele details of originele ingevingen.

Ondertussen speelt Eddie B. Wahr een eigenzinnige buurman, die in het plot eigenlijk volstrekt geen rol speelt maar wel als een deus ex machina de boel op het nippertje komt redden. In de tussentijd versterkt hij als geräuschmacher het slapstickgehalte van de voorstelling, maar echt doortastend wordt dat allemaal niet.

De insteek van twee prepubers die door hun verliefde, dus uitsluitend op zichzelf gerichte ouders, tegen wil en dank in dezelfde ruimte worden geplempt en vervolgens aan hun lot worden overgelaten, is in potentie interessant maar verdient een veel gelaagdere uitwerking.