Mimetheater Bambie Nul
Door Bambie
Gezien 31 januari 2019, Frascati (Amsterdam)


‘Een filosofische en fysieke slapstick over de treurnis èn de schoonheid van de mislukking,’ noemen ze het zelf. De mislukking staat dus centraal in deze voorstelling, maar dat kun je van veel theatervoorstellingen zeggen.

Een ‘fysieke slapstick’ is het zeker. Jochem Stavenuiter en Paul van der Laan blinken uit in klein, droogkomisch spel – subtiele handgebaren en mimieken wekken hun personages steevast tot leven. Bambie Nul is na Bambie is Back! (2017) hun tweede voorstelling sinds de groep in 2013 eigenlijk opgeheven was.

Het begint mooi: twee mannen ontmoeten elkaar en in een terloops spel van uitdagen en kopiëren vinden ze zichzelf prompt poedelnaakt tegenover elkaar. Bambie toont hoe rap om het even welke schijnbaar veilige, alledaagse situatie volslagen uit de hand kan lopen.

Bovendien hebben mensen de neiging om juist in situaties die hoogst ongemakkelijk zijn, zich zo normaal mogelijk te gedragen. Doen alsof er niets aan de hand is, doe je natuurlijk alleen maar als er van alles aan de hand is. Een mooie observatie, die de opmaat is voor een wat wijdlopige montage van sketches, waarin het uitbuiten van de lach de boventoon voert. We zien de ploeterende mens in veelvuldige varianten, maar nauwelijks een originele blik op die ploeteraar.

De summiere momenten die niet alleen om te lachen zijn, maar ook de filosofische premisse inlossen, zijn meteen het mooist. Neem de dialoog tussen een man en een onbewoond eiland. “Hoe voelt het om onbewoond te zijn?” Goede vraag, mooi en treurig tegelijk.

Ook het abstracte schilderwerk Zwart Vierkant van Malevitsj wordt op de valreep nog even mooi ontmaskerd, en blijkt gewoon een mislukt portretschilderij. Zo blijkt maar weer, uit mislukkingen ontstaan nieuwe vormen, de avant-garde ontleent haar bestaansrecht eraan en ook Bambie gedijt bij de tekortkomingen van het bestaan.

Jammer dat deze voorstelling te veel op de lach focust en daarbij de verstilling wat vergeet.