Theater Urlaub
Door Urland
Gezien 17 april 2019, Theater Kikker (Utrecht)


Urland duikt in het moeras van het nihilisme waar de Europese millennial in wegzakt. Want ‘ja, we zijn decadent en ja, we lijden eronder.’ Net als in Ur (2018) opent de voorstelling met een vurig betoog van Ludwig Bindervoet, die met een ironische ijdelheid de motieven van dit project uiteenzet. Hij wordt met een goeie zweem van desinteresse geobserveerd door Jimi Zoet en Marijn Alexander de Jong. Thomas Dudkiewicz, het vierde lid, had het – heel typisch – te druk met een ander project.

Urland thematiseert en problematiseert de millennial die op de rand van een burn-out zichzelf ostentatief gaat herontdekken, die hyperzelfbewuste dertiger die zo nodig wil onthaasten maar eigenlijk als de dood is voor dat prikkelarme niets.

Zo betreden drie angstaanjagend lege varianten van selfmade-dertigers een al even nietszeggende vakantiewoning ergens in een inwisselbaar middle of nowhere. Verstoken van de buitenwereld proberen ze grip te krijgen op hun existentiële betekenisloosheid. Het feit dat ze niet echt praten maar voortdurend een geluidsopname (ingesproken door Dudkiewicz) playbacken, zorgt voor een vervreemdende distantie. Alsof een gesprek per definitie een nasynchronisatie van een ander gesprek is. Betekenisloos.

Maar wacht, wat doet die hakbijl daar naast de deur?

Volgens Tsjechov mag je alleen een geweer aan de muur hangen als iemand hem ook af laat gaan. De Urlanders kennen hun theaterwetten en al snel blijkt de daadwerkelijke inzet van deze scène: een absurdistisch horrorhuiskamerdrama waarin de leegte die de mannen opzoeken niets vervullends heeft, maar hen lamlendig, paranoïde, zelfs moordzuchtig maakt. Eat that, mindfulness.

Met ironiserende, vormelijke scènes, catchy muziek met lege lyrics en uit de context gerukte instantfilosofie onderzoekt Urland de consequenties van het hedendaags nihilisme. In de verstilde slotscène zitten ze met niets dan zichzelf opgescheept, waarna ze, heel nihilistisch, hun toevlucht zoeken in dat waar ze eigenlijk juist van wegvluchtten. Zo eindigt deze antivakantie in een betekenisloze disco in een allesverzengende leegte.