Theater Botanical Wasteland
Door Theater Rotterdam, Boogaerdt/Vanderschoot, Touki Delphine
Gezien 19 mei 2019, Theater Rotterdam (Operadagen Rotterdam)


Het publiek neemt plaats rondom een groot terrarium. Het lijkt aanvankelijk een goed geconserveerde paradijselijke tuin, maar schijnt bedriegt: restafval rukt op tussen het groen. Tussen het rondslingerend plastic krioelen vreemde creaturen, uitwassen van de mensheid. Tot deze dystopische arena zijn we veroordeeld.

Botanical Wasteland, de nieuwe performance-installatie van het duo Boogaerdt/Vanderschoot, is een hallucinante trip op een verontrustend, eclectisch geluidsdecor van muzikanten van Touki Delphine. Na bij wijze van proloog een blik in de tuin geworpen te hebben, zakken er aan alle vier de zijden videoschermen naar beneden. Het grootste deel van de voorstelling kijken we naar een live opgenomen videoclip van wat er achter die schermen plaatsvindt. We zien hoe de creaturen zich een weg door planten en plastic banen, op zoek naar verlossing of genade. Het beeld is vertroebeld, de kleuren kloppen niet en vormen zijn veranderlijk. Taal wordt ontmaskerd als een willekeurige opeenvolging van woorden, een manier van communiceren die uiteindelijk ook vergankelijk is.

Het is een verstikkend universum – mede door de naar beneden gezakte schermen die de broeikas volledig afsluiten van de buitenwereld – waarin de mens, terwijl de seizoenen gestaag voorbijtrekken, het uiteindelijk verliest van haar (zelf verwaarloosde) omgeving. Door de natuurdocumentaire-achtige voice-over presenteert Boogaerdt/Vanderschoot deze dystopie als een voldongen en onomkeerbaar feit.

Als uiteindelijk de schermen weer omhooggaan is de mensheid verdwenen. Ook het gefluit van vogels en het geritsel van bladeren heeft het afgelegd tegen pompende, pulserende, krakende en piepende geluiden van door de mens vervaardigde machines. De boodschap is duidelijk. Iets te duidelijk, wat mij betreft.

Het concept van Boogaerdt/Vanderschoot is tot in de uiterste consequentie doorgevoerd. Alles klopt en wordt op een originele, maar evidente manier gecommuniceerd. Daardoor is de kijkervaring niet zo verontrustend als dat de makers met deze voorstelling voor ogen lijken te hebben gehad.