Theater Wat we normaal niet horen
Door Laura van Dolron, Het Zuidelijk Toneel
Gezien 25 mei 2019, De Nieuwe Vorst (Tilburg)


Laura van Dolron ontmoette een keur aan mensen ‘die niet zo snel aan talkshowtafels belanden’, maar wier verhalen wel gehoord moeten worden. Ze ging onder meer naar een tbs-kliniek, een AA-meeting en een hospice. Maar een verzameling mooie verhalen levert niet per definitie een goede theatervoorstelling op. 

In praatgroepsetting, voor een twintigtal stoelen naast een koffietafeltje met thermoskannen en kartonnen bekertjes, legt ze nu verslag. Achter haar zitten voormalig vluchteling Marcio Da Silva, acteur Steve Aernouts en muzikant Frank van Kasteren. Van Dolron heeft de grote kwaliteit mensen op hun gemak te stellen en met de juiste vragen intieme verhalen te ontlokken. Haar gasten ontroeren met een aantal persoonlijke herinneringen, vaak ontwapenend nuchter verteld – wat een prettig contrast biedt aan Van Dolrons voorliefde voor het zweverige.

Helaas zijn de meeste stoelen leeg: we zullen het vooral moeten doen met Van Dolrons perspectief op haar ontmoetingen. Het geeft de voorstelling niet alleen iets eenzijdigs, maar ook iets ongemakkelijks: hun verzameld leed lijkt haar soms net iets te goed uit te komen.

Van Dolron schiet in rap tempo van de ene naar de andere anekdote, en heeft tussendoor, haast achteloos, voortdurend pseudo-inspirerende levenswijsheden paraat die ze aan hun verhalen ontleende. Het werkt averechts: de voorstelling krijgt daardoor iets pedants. Ze wekt de indruk alsof ze de mensen die ze ontmoette in een oogopslag wel even doorgrondt, en een oppervlakkige oneliner afdoende is om hun levens te vatten. Zo dweept ze over zaken als kwetsbaarheid in een voorstelling die ze zelf volledig op safe speelt.

In Wat we normaal niet horen lost Van Dolron anderhalf uur losse flodders af: ze schiet heus af en toe raak, maar ze heeft geen overkoepelend verhaal weten te formuleren waarin de voorstelling aan zichzelf ontstijgt. Ik twijfel niet aan haar goede bedoelingen, maar ze lijkt het er zich hier wel heel gemakkelijk vanaf te willen brengen.