Actrices Hannah Hoekstra, Hanne Arendzen, Kristien De Proost en Astrid van Eck zijn genomineerd voor de Theo d’Or, de prijs voor de beste vrouwelijke theaterhoofdrol van het afgelopen seizoen. De Louis d’Or voor beste mannelijke hoofdrol gaat dit jaar naar Ramsey Nasr of Joris Smit. De Colombina voor beste vrouwelijke bijdrage rol gaat naar Joy Delima, Rosa van Leeuwenn of Ariane Schluter en de Arlecchino voor beste mannelijke bijdragende rol naar Phi Nguyen, Bram Suijker of Mark Kraan. Dat maakte de Nederlandse Toneeljury vandaag bekend. De winnaars worden bekendgemaakt tijdens het Gala van het Nederlands Theater op zondagavond 15 september.


THEO D’OR – beste vrouwelijke dragende rol 

Hannah Hoekstra:
Hannah Hoekstra trekt in People, Places & Things alle registers open. Dit doet ze met een perfecte tekstbehandeling en zeer indrukwekkend fysiek spel. Zo manipuleert ze zowel haar tegenspelers als het publiek. Ze stort zich er helemaal in, dwingt ons naar de plek waar ze ons hebben wilt, en weet ook te ontroeren. Een magistrale tour de force.

Hanne Arendzen
Met goed gedoseerd spel toont Hanne Arendzen in Van de koele meren des doods hoe het leven een mens kan slijpen. Ze schiet heen en weer tussen wanhoop, verliefdheid, lust, verlangen en radeloosheid. Arendzen gaat helemaal op in het moment maar houdt tegelijkertijd steevast de controle. Haar personage is zwaarmoedig en lichtzinnig, loyaal en egoïstisch en bovenal aandoenlijk in de war. In het sterke slot maakt ze met hartstochtelijk spel voelbaar hoe aanlokkelijk de dood kan zijn.

Kristien De Proost
Kristien De Proost creëert in All Inclusive een museumgids die herkenbaar is en gelijktijdig een grote afkeer opwekt. De subtiele details die ze in haar spel legt, geven blijk van een uitmuntende controle over haar personage. Het is bijzonder hoe De Proost iedere avond flexibel en overtuigend weet te reageren op de confrontatie met de realiteit.

Astrid van Eck
In Het temmen van de feeks maakt Astrid van Eck van Petruchio een stiekem en meedogenloos figuur, een man waarvan je werkelijk gelooft dat hij een feeks zou temmen. Steeds bewust van de genderomkering, schijnbaar op de achtergrond maar in werkelijkheid allesoverheersend, zet Van Eck een doodenge Petruchio neer, stevig, ‘mannelijk’ en toch ook met een kleine hint (zelf)spot tussen de regels door.


LOUIS D’OR – beste mannelijke dragende rol

Ramsey Nasr
De aftakeling die Ramsey Nasr in Een klein leven speelt, is bijzonder aangrijpend. Je ziet hoe de opeenstapeling van pijn in zijn lichaam gaat zitten. Als toeschouwer voel je je bijna medeverantwoordelijk voor zijn mishandeling. Toch blijft Nasr hier niet in hangen. Hij is continu aan het sturen en het doseren. Een emotionele en indrukwekkende slijtageslag.

Joris Smit
Joris Smit speelt in De wereld volgens John een Duindorper die ondanks zijn diepgewortelde verdriet en uitzichtloosheid, toch hoop blijft houden. In zijn voortdurende pogingen zijn pijn te verdrukken, wordt zijn leed invoelbaar. Smit speelt zijn goede en zijn kwade kanten, en toont vooral hoe die twee genadeloos door elkaar heen lopen. En terwijl hij zich in het apenverblijf probeert staande te houden, toont Smit zich zowel een begenadigd tekstacteurs als een fantastische fysieke speler.


COLOMBINA – beste vrouwelijke bijdragende rol 

Joy Delima
Met haar ontroerende, levensechte spel is Joy Delima degene die je het meeste bijblijft in Onze straat. Ze maakt het herkenbare, jeugdige verlangen van een leven dat maar niet snel genoeg op gang komt, op prachtige wijze invoelbaar. Haar transformatie van jonge dochter naar volwassen vrouw is razend knap.

Rosa van Leeuwen
In Wie is er bang voor Virginia Woolf? overtreft Rosa van Leeuwen zichzelf. Als Honey is ze veelkleurig en balanceert ze op prachtige wijze tussen kracht en kwetsbaarheid. Ze biedt tegenstand en voedt de onderlinge oorlog door te manipuleren, op de juiste momenten te verschijnen en te verdwijnen, en door van het spektakel te genieten. Van Leeuwen laat je het personage Honey opnieuw ontrafelen.

Ariane Schluter
In People, Places & Things maakt Ariane Schluter indruk met haar twee contrasterende rollen. Als therapeut toont ze empathie en is ze dienstbaar aan het ensemble en het verhaal. In haar rol als moeder wordt ze even het epicentrum van de voorstelling. Met haar trefzekere, doorleefde spel toont Schluter niet alleen een gebrek aan empathie en genade, maar maakt ook haar pijn voelbaar. Zo biedt ze ineens een ander perspectief op alles wat daaraan voorafging.


ARLECCHINO – beste mannelijke bijdragende rol

Phi Nguyen
Phi Nguyen is in Alles van waarde van begin tot eind fascinerend en verrassend. Zijn spel is prettig tegendraads en onvoorspelbaar. Aanvankelijk speelt hij afstandelijk, maar in een onverwachte uitbarsting grijpt hij snoeihard naar je keel. Dat geeft zijn personage een aangrijpende kwetsbaarheid die je als toeschouwer niet had zien aankomen, en daardoor des te harder binnenkomt.

Bram Suijker
Bram Suijker geeft in We zijn hier voor Robbie een fenomenaal charmante uitzondering vorm. Hij dendert als zoon van de familie – al moonwalkend – onverschrokken door het familieconstruct heen. Met een consequente, vormvaste benadering en een expressieve eerlijkheid verwordt zijn positie als outsider tot een aantrekkelijke norm. Suijker presenteert de menselijke onkunde tot conformeren als een kleurrijk tableau. Hij is het kloppend hart van de familie én van de voorstelling.

Mark Kraan
Met veel compassie zet Mark Kraan in Cinema een verlopen bioscoopmedewerker neer. Hij overtuigt met zijn trefzekere uitvoering, waarin hij het tragische en het komische van zijn personage voortdurend perfect in balans houdt. Zijn adaptatie van Sam is vettig, een tikje weird maar vooral hartstochtelijk. Regelmatig moeten we hardop om hem lachen. Wat een mooie loser.