Vanavond gaat de bewerking van De Drie Musketiers van De Warme Winkel in première in het Amsterdamse Bostheater. ‘Deze keer gaan we alle verwachtingen gewoon waarmaken,’ belooft het theatercollectief.

Ter ere van het 35-jarig bestaan van het Amsterdamse Bostheater brengt theatergroep De Warme Winkel een groots opgezette familievoorstelling gebaseerd op de klassieker van Alexandre Dumas, die in 1844 werd gepubliceerd. Met zeven acteurs, een tienkoppig corps de ballet en ruimte voor veertienhonderd toeschouwers is het wat anders dan de relatieve niche waarin het theatercollectief zich doorgaans ophoudt. ‘Spektakeltheater in het bostheater’, belooft de Disney-achtige flyer.

In De Drie Musketiers komen eigenlijk alle ultieme jongensfantasieën bij elkaar, zegt Ward Weemhoff van De Warme Winkel eerder deze week, terwijl op de speelvloer voor hem verschillende technici allerlei stunts en special effects gereedmaken. “We hebben best gezweet om die flyertekst waar te maken. We spelen normaal natuurlijk iets meer in de intellectuele context: in schouwburgen of op het Holland Festival. Dus het was voor onszelf ook een soort schotschrift om dat op de flyer te zetten.”

Gastacteur Benjamin Moen, die normaal vooral de kleine theaterzalen bespeelt, noemt het spelen in het Bostheater ‘een jongensdroom op zich’. “Het is enorm groot, een soort Stopera voor een heel breed publiek – dat we ook echt willen plezieren.”

Weemhoff: “We wilden iets vinden waarmee je echt een knetterende avond hebt. Normaal zijn we veel meer van de conceptuele kwinkslagen of dubbele bodems, maar deze keer is er geen geheime agenda. In zekere zin gaan we alle verwachtingen die je bij de titel hebt gewoon waarmaken.”

Toch zal het, als ik jullie een beetje mag inschatten, geen brave adaptatie van het boek worden.
Weemhoff: “Nou, zelfs als je daarvoor je best zou doen, wordt het nog een chaos. De eerste paar hoofdstukken kun je nog wel volgen, maar dan raakt Dumas mij toch ook aardig kwijt. Het verhaal is destijds als feuilleton verschenen – dus hij liet elke dag een ballonnetje op en dan hield hij iedereen weer aan het lijntje – maar als roman is het eigenlijk een hopeloze warboel. En dat is de voorstelling dus ook wel aan het worden. We proberen in die zin wel de geest van het boek te volgen.”
“Het is natuurlijk een wereldberoemd boek, maar de meeste mensen kennen het eigenlijk van een stripversie, film of ander aftreksel. En zo zullen er nu ook nieuwe mensen via ons aftreksel kennismaken met De Drie Musketiers.”

Wat maakte het de moeite waard om dat aftreksel te maken?
Moen: “We hebben Amusing Ourselves to Death uit 1985 gelezen van Neil Postman. Dat werd een belangrijke inspiratie. Volgens Postman wordt alles steeds meer entertainment: religie, sport, politiek. Onze spanningsboog wordt steeds korter en die entertainment is zich in alles gaan nestelen. Historisch is De Drie Musketiers, dat dus verscheen als feuilleton, eigenlijk de voorloper van de soapserie.”
Weemhoff: “Wat Postman in dat boek over televisie zegt, gebeurde dus eigenlijk 200 jaar geleden al in de krant: het nieuws werd evenredig gesteld aan de avonturenroman. Het was een soort eerste vermarkting van hitsigheid.”

Hoe ga je vervolgens met dat boek aan de slag?
Weemhoff: “We wilden aanvankelijk dat niemand van ons meer dan de achterflap mocht lezen en dan de voorstelling De Drie Musketiers – De Achterflap noemen. Maar als je eenmaal aan dat boek begint, word je er toch langzaam door ingezogen. En vervolgens weer door uitgekotst trouwens.”
“We beginnen met een vrij klassieke opzet van de eerste paar hoofdstukken, waarin alle personages keurig uiteengezet worden. Maar waar Dumas een loopje met de lezer neemt, gaan wij zelf ook iets meer onze eigen gang.”

Hoe is het eigenlijk om bij De Warme Winkel te spelen, Benjamin?
Moen: “Echt te gek. Met mijn eigen theatergroep BOG repeteer ik acht weken lang voornamelijk aan tafel, daar zitten we heel veel te lullen en te schrijven. De Warme Winkel werkt heel act-matig: alles komt voort vanuit doen. Je levert voortdurend acts en tekst aan, alles gaat via de vloer.”
Weemhoff: “Benjamin smeekt me al de hele week om eindelijk mijn tekst te leren. Dat is voor mij al tien jaar geleden. Maar misschien neem ik het deze week in overweging. Aan de andere kant: bij Gavrilo Princip las ik mijn teksten gewoon van papier voor, en toen werd ik genomineerd voor – hoe heet dat ook alweer? – een Arlecchino. Dus meestal loont mijn strategie wel.”

Begin vorige eeuw werd er vanuit de feministische hoek veel kritiek geuit op het boek. Hoe gaan jullie daarmee om?
Weemhoff: “Ik snap die verontwaardiging zeker, en ik snap ook dat die van begin vorige eeuw is. Ik denk dat zowel de mannen als de vrouwen in dat boek even karikaturaal worden neergezet. De vrouw behoeft volgens mij geen extra laag, want het zijn allemaal nogal stereotype personages. Wij komen er net zo slecht vanaf.”
Moen: “Ik herken me ook totaal niet in dat over eer en broederschap zeikende geswaffel van die gasten.”

Maar waar herken je je dan wél in?
Weemhoff: “Ik herken me misschien vooral in die leus: ‘een voor allen, allen voor een.’ Dat gevoel van wij tegen de rest.”

Typeert dat ook De Warme Winkel?
Weemhoff: “Met dat gevoel zijn wij destijds wel begonnen: wij zijn de musketiers en wij doen het anders. Maar volgens mij heb je dat gevoel ook als je bijvoorbeeld een ijssalon opent, of als je iets anders met een clubje opstart. Dat sentiment geldt voor iedereen en is van alle tijden.”


De Drie Musketiers van De Warme Winkel staat t/m 31 augustus in het Amsterdamse Bostheater. Meer informatie en kaartverkoop: www.bostheater.nl