Actrice Soumaya Ahouaoui is de theaterbelofte van dit moment. Ze speelt dit weekend in Melk & Dadels op Lowlands en later op het Nederlands Theater Festival. “Het is belangrijk dat er nieuwe verhalen met het grote publiek worden gedeeld.”

Met haar frisse, energieke en brutale theaterpersoonlijkheid is Soumaya Ahouaoui (1986) een opvallende verschijning op het toneel. Ze speelt zaterdag op Lowlands in Melk & Dadels, een theatervoorstelling over hoe vier Marokkaans-Nederlandse vrouwen zich verhouden tot de twee culturen waartussen ze zich begeven. De voorstelling is bovendien geselecteerd als een van de beste voorstellingen van het afgelopen seizoen en staat dus ook op het Nederlands Theater Festival in september. Daarna begint ze als vast ensemblelid bij Het Nationale Theater, een van de grootste toneelgezelschappen van het land.

Ze twijfelde niet toen regisseur Daria Bukvić haar voor Melk & Dadels vroeg. “Een voorstelling over Marokkaanse vrouwen, in de grote zalen, dus dat het echt een keer goed werd neergezet: dat vond ik heel erg belangrijk.”

Wat het hard nodig?
“Ja, dat moest gewoon. En juist in de grote zaal. Alleen al omdat dat nog niet eerder was gebeurd: vier Marokkaans-Nederlandse vrouwen die in première gaan in een volgepakte Koninklijke Schouwburg in Den Haag, dat was gewoon fantastisch.”
“Wat er daar gebeurde heb ik echt nog nooit eerder meegemaakt. Die première ontplofte bijna. Er is heel veel herkenning en verbondenheid met wat wij doen. Na afloop wil het publiek op de foto, worden we onthaald als supersterren.”

Komt er een ander theaterpubliek op af dan gebruikelijk?
“Er komen heel veel biculturele mensen. Veel Marokkanen natuurlijk, maar ook mensen met andere biculturele achtergronden. Want dat is natuurlijk hetzelfde idee: je kampt met twee culturen, hoe gaat dat samen? Juist nu is dat zo belangrijk: die nieuwe verhalen moeten gedeeld worden, op het grote toneel en voor het grote publiek.”
“Ter voorbereiding gingen we een week naar Marrakesh. Daar hebben we elkaar geïnterviewd over ons leven. We zijn allemaal opgevoed tussen twee culturen. Ik ben in Nederland geboren en allebei mijn ouders zijn Marokkaans.”

Hoe zag zo’n opvoeding eruit?
“Ik ben altijd in hele witte omgevingen opgegroeid. Ik heb op een witte basisschool gezeten, het vwo was ook redelijk wit, de theaterschool natuurlijk ook. Dus ik ben veel omringd geweest door mensen zonder biculturele achtergrond. Dat is een belangrijke lijn in mijn leven.”
“Behalve thuis natuurlijk: daar had ik een familie die heel traditioneel Arabisch was. Thuis kreeg ik echte traditionele Marokkaanse waarden mee. En vanaf mijn geboorte ging ik elke zomer zes volle weken naar Marokko. Zodra je vrijdagmiddag klaar was met school was het: huppakee, de auto in. Dus daar kreeg ik ook alles mee qua cultuur en wat het is om Marokkaans te zijn.”

Waarin merkte je als kind de verschillen met je omgeving?
“Op de basisschool speelde ik natuurlijk veel bij vriendjes en vriendinnetjes. Ik herinner me bijvoorbeeld nog dat ik een keer bij iemand bleef eten, maar daar hadden ze een ‘broodavond’. ’s Avonds vertelde ik mijn moeder dat we brood hadden gegeten als avondeten, en zij snapte daar echt helemaal niets van. Eten is in onze cultuur natuurlijk superbelangrijk.”

De voorstelling begint met een opsomming van Marokkaanse archetypes – waaronder de family first-Marokkaan, de Gucci-Marokkaan en de verkaasde Marokkaan. “Ikzelf zou dus een heel vernederlandste Marokkaan zijn, omdat ik goed Nederlands spreek, zonder accent.”

Krijg je dat vaak te horen?
“Ik heb heel vaak gehoord dat mensen mij ‘niet echt een Marokkaan’ vonden. ‘Jij bent zo’n goeie’. Omdat ik studeerde bijvoorbeeld, zou ik de gelukte versie van een Marokkaan zijn. Ik heb zo vaak gehoord dat ik anders was dan de andere Marokkanen, of dat mensen zelfs bijna niet geloven dat ik Marokkaan ben. Veel mensen hebben zo’n specifiek beeld van wat een Marokkaan is, en als je daar dan niet aan voldoet, dan klopt het niet.”
“Dat is ook heel vermoeiend, want ik ben hier gewoon geboren dus het is heel logisch dat ik een beetje ben vernederlandst. De Gucci-Marokkaan zou dan de straatjongen zijn met heel veel blingbling, maar dat ben ik net zo goed. Ik hou ook van mooie spulletjes. Ik ben eigenlijk een beetje van al die archetypes. Ik ben natuurlijk een Nederlander, maar ik ben ook echt een volle, trotse Marokkaan.”


Melk & Dadels van Rose Stories en Daria Bukvić. 17/8 Lowlands, 5-7/9 DeLaMar (Nederlands Theater Festival), 9/10 Haarlem, 12/10 Meervaart. Meer informatie en kaartverkoop: melkendadels.nl