Jaarlijks vraagt vakblad Theatermaker door middel van onderstaande critici-enquête de beroepskijkers terug te blikken op het afgelopen theaterseizoen. Hieronder mijn bevindingen; de gezamenlijke antwoorden van alle critici worden gepubliceerd in het Theaterjaarboek 2018-2019.

Beste voorstelling: Citizen K van Trouble Man en Het Nationale Theater. Confronterend en nietsontziend, een hoogtepunt in het toch al zo sterke oeuvre van Sadettin Kırmızıyüz.

Beste nieuwe tekst: Sweet Sixteen van Casper Vandeputte (bij de Toneelmakerij) is een eerlijk, onomwonden en liefdevol onderzoek naar zelfdoding onder jongeren, sterk toegespitst op de complexe doelgroep (scholieren) waarin dit onderwerp helaas al te veel leeft – maar daarom des te urgenter.

Voorstelling met de beste scenografie: All Inclusive van Julian Hetzel, waarin Hetzel zijn eigen scenografie tot de antagonist van de voorstelling bombardeert.

Voorstelling met de beste nieuwe muziek: Ook Citizen K van Trouble Man en Het Nationale Theater. Muzikant Kaspar Schellingerhout vertolkt zowel het geweten, als de blinde vlekken, de opruiende massa en de twijfel in het coherente verhaal van Kırmızıyüz. Hij brengt hem uit evenwicht, stookt en verontrust en tilt de voorstelling uiteindelijk op.

Beste acteur: Mark Kraan in Cinema is tegelijk even treurig als hilarisch. Zijn volharding is aandoenlijk en zeer begrijpelijk. Kraan geeft hem met bakken compassie vorm.

Beste actrice: Romana Vrede. Punt. Waarin ze ook staat, ze is zowel het brandend vuur als het kloppend hart van de voorstelling.

Beste gezelschap: Het Nationale Theater: divers ensemble, relevante en actuele thematieken, voorstellingen die ontregelen en verwarren, maar uiteindelijk verbinden.

Beste festival: Brandhaarden had dit jaar met Milo Rau een fantastische editie, met relevante en confronterende voorstellingen uit Raus hele oeuvre.

Slechtste voorstelling: Dood in Venetië van Internationaal Theater Amsterdam en het Koninklijk Orkestgebouworkest was niet per se de slechtste, maar wel de grootste misser van het seizoen. De seizoensklapper in Carré bleek afstandelijk, kapot geësthetiseerd en zielloos toneel.

Meest veelbelovende nieuwkomer: Met haar energieke, frisse en brutale spel is Soumaya Ahouaoui dé theaterbelofte van dit moment.

Meest verheugende nieuwe ontwikkeling: Dat de minister heeft besloten dat de Fair Practice Code wordt doorgevoerd.

Ergerlijkste theaterervaring: Dat er vervolgens geen geld vrij wordt gemaakt voor het doorvoeren van de Fair Practice Code.

Meest geëngageerde werk: De verse tijd van Dood Paard en Toneelhuis: een expliciete, integere en kwetsbare poging om met de ander samen te leven, ook als je elkaar niet begrijpt.


Lees hier mijn bevindingen van voorgaande jaren.