In mei 2015 zag ik in Frascati 3 de solovoorstelling Hulp van Anoek Nuyens. Het was haar eerste werk bij Frascati Producties en het ging, nou ja, over hulp. En wat dat eigenlijk is: helpen. 

Op dit moment speelt Nuyens, samen met onder andere Rebekka de Wit, de voorstelling De zaak Shell – het is haar afscheidsvoorstelling bij het productiehuis (en dus hopelijk niet de afscheidsvoorstelling van het productiehuis). De zaak Shell is het resultaat van meer dan twee jaar onderzoek en tussenpresentaties, van aandacht, engagement en tijd. Want dat kan, daar in de Nes.

Hulp begaf zich – zoals al Nuyens’ theaterwerk dat doet, bleek vervolgens – op het snijvlak van theater en journalistiek. Ik was destijds onder de indruk van haar ingetogen, transparante vorm. Ze maakte het zichzelf moeilijk en imponeerde met inhoud. Geen theatrale opsmuk, niks om je als jonge theatermaker achter te verschuilen, alleen zijzelf, wat videobeelden en bulk archiefmateriaal: een kubieke meter aan kartonnen mappen, oude ordners en vergeelde kaarten.

Nuyens toont hoe de uren tussen 8 en 10 en een paar vierkante meter aan theatervloer bij uitstek tijd en ruimte zijn om gezamenlijk iets te bevragen. In Hulp was dat hoe je medemenselijkheid en goede bedoelingen in de praktijk brengt. Dat was nog niet zo makkelijk, bleek. Nu, vijf jaar later, onderzoekt ze hoe we hoop kunnen houden terwijl de aarde om ons heen op instorten staat. Het mag duidelijk zijn: meer dan ooit hebben we theatermakers nodig die dit met ons willen en kunnen onderzoeken. Jonge mensen die zich zorgen maken en dat hardop willen doen. En dus hebben we ervaren productiehuizen nodig, voor makers die nog niet ervaren zijn. Productiehuizen die aandacht, engagement en tijd kunnen en durven faciliteren.

Lees hier welke voorstellingen van Frascati Producties collega-recensenten zijn bijgebleven