Het AFAS Circustheater in Scheveningen gaat vanavond niet open. Als gevolg van de coronamaatregelen is de Broadway-musical Anastasia van Stage Entertainment voorlopig geannuleerd. Dat betekent dat ook buitenportier Serge Waltmann vanavond thuisblijft.

Serge Waltmann (1969) werkt inmiddels alweer negentien jaar als gastheer bij het AFAS Circustheater. Hij reageerde destijds op een advertentie in de Haagsche Courant, toen het theater gastheren en gastvrouwen zocht voor de musical Aida, die Stage Entertainment in 2001 naar Europa haalde. Een tijdelijk baantje, was zijn bedoeling, voor twee à drie jaar. ‘Maar het is onder mijn huid gekropen. Ik kan er niet mee ophouden.’

Als gastheer is Waltmann ook geregeld degene die in vol ornaat op het plein voor het theater de 1800 bezoekers welkom heet. ‘Op een avond dat er op het rooster “een bp’tje”, buitenportier, achter je naam staat, weet je dat je die dag de grote rode jas met de gouden kettingen en de witte handschoenen mag aantrekken.’

Rond vier uur meldt hij zich dan al bij het theater. Hij begeeft zich onder het toneel, ter hoogte van waar het orkest zit te spelen, om het karakteristieke kostuum aan te trekken. Vervolgens begint hij aan zijn eerste ‘buitenronde’: de omgeving van het theater moet schoon zijn en er mogen geen fietsen of scooters de nooduitgang blokkeren. Dan gaan de prullenbakken en de palen met koorden naar buiten. ‘Het plein is de eerste aanblik van de gasten als ze de tram uitstappen. Dat moet gewoon spic en span zijn.’

Als buitenportier verzorg je het eerste contactmoment met de gasten. Tegen vijf uur ontvangt Waltmann eerst de bezoekers die voorafgaand aan de voorstelling in het theater komen dineren. ‘Voor die mensen begint de voorstelling al aan het eind van de middag. Wij zijn als het ware een soort voorprogramma.’ Hoe hij de gasten ontvangt? Simpel: ‘Met een grote glimlach.’

Als er tijd is probeert Waltmann altijd een kort, persoonlijk gesprekje met de bezoekers aan te knopen. ‘Als gasten aan komen lopen, probeer je al in te schatten hoe je ze welkom gaat heten. Als er bijvoorbeeld een groep dames giechelend uit de richting van de boulevard komen, en je vermoedt dat ze al de nodige borrels achter de kiezen hebben, zeg ik: “Goedemiddag dames, mochten de heren vanmiddag niet mee?” Of als er een taxi voorrijdt en er stapt een ouder echtpaar uit met beiden een corsage opgespeld, dan vraag je daar meteen naar: “U hebt iets te vieren? Vertel!”’

Tijdens de voorstelling loopt hij nog een rondje over plein, zodat het ook in de pauze en na afloop netjes en representatief is, en helpt hij mee met het opruimen en klaarzetten van de foyers. Na afloop sta je opnieuw buiten: ‘Je verzorgt niet alleen het eerste, maar ook het laatste contactmoment met de gasten. Je wenst ze goedenavond, belt taxi’s voor de mensen en begeleidt ze wanneer nodig daarnaartoe.’

Als buitenportier ontmoet je regelmatig markante figuren. ‘Zeker tijdens de galapremières, dan wordt tout bekend Nederland op het plein afgezet. Dan kom je ogen en oren tekort.’ Lachend: ‘Dat is horen, zien en vervolgens zwijgen.’

Sommige gasten vergeet hij nooit meer. ‘Jaren terug hadden we een keer prins Pieter-Christiaan van Oranje-Nassau op bezoek. Ze kwamen aanrijden in zo’n dure Porsche, en vroegen of ik die auto eventjes weg wilde zetten. Ik heb nog nooit met zoveel angstzweet een auto in een parkeergarage gereden.’

Als buitenportier van ‘Broadway aan de Noordzee’ trek je heel wat bekijks, vertelt Waltmann. ‘Zeker in de zomermaanden als er voortdurend een kleurrijke parade aan badgasten met ontblote bovenlijven en koelboxen langs het Circusplein richting strand loopt, en jij met dertig graden in die lange rode jas peentjes staat te zweten.’

Deze stille maanden ervaart hij dan ook als een groot gemis. Het theater is sinds 12 maart gesloten en op dit moment is nog niet duidelijk wanneer de deuren weer open kunnen. Waltmann was onlangs nog even in het lege theater gaan kijken. ‘Daar word je verdrietig van: zo’n leeg theater, zonder gasten, zonder applaus, zonder beleving. Als je van theater houdt is dit geen makkelijk jaar.’

Lees hier de andere verhalen van medewerkers van gesloten theaters