Categorie: Reportage

Amsterdam Fringe Festival: jonge makers nemen de stad over

Foto Laboratory of Men: Eddy Wenting

Terwijl het Nederlands Theater Festival met de hoogtepunten van het voorbije seizoen de grotere theaterzalen bezet, heeft het Amsterdam Fringe Festival intussen de volledige stad overgenomen.

De jonge, aanstormende theatermakers staan met ruim tachtig acts op meer dan dertig locaties, van rondvaartboot tot binnentuin. Meteen een tip: kijk meerdere voorstellingen op een avond. De korte acts op Fringe zijn bijzonder uiteenlopend, zowel in vorm als kwaliteit, en lenen zich daardoor uitstekend om als route te beleven. Er zit dan ongetwijfeld een tegenvaller tussen – tenslotte moeten beginnende kunstenaars ergens kunnen falen –  maar ook gegarandeerd een onverwacht hoogtepunt. Lees verder

Steekproef jeugdtheater op De Parade

Foto Eendje: Casper Koster

Een koning die het lachen afschaft, een rockster met mayonaiseverslaving, een praktijkcollege kippenvel: met ruim vijftien jeugdvoorstellingen is er op De Parade voor de jongste bezoeker heel wat meer te beleven dan zweefmolen en poffertjeskraam.  

Het Parool bezocht alvast vijf jeugdvoorstellingen op het festival. Conclusie: de KinderParade bestaat vooral uit vriendelijke, vrolijke voorstellingen. Het publiek wordt meer vermaakt dan uitgedaagd. Als er maar gelachen wordt, lijkt de wat eentonige leidraad. Dat is jammer, want op die manier wordt een theaterbezoek gereduceerd tot een ritje in de zweefmolen, maar dan zonder dat je op enig manier uit evenwicht wordt gebracht. Terwijl theater, en zeker ook jeugdtheater, zo veel meer kan zijn.

Wat niet wegneemt dat de bespelers van de KinderParade met aanstelijke energie de jonge festivalbezoeker enthousiast om de vinger winden. Bijvoorbeeld in Koning van Katoren (6+), waarin theatercollectief De Nachtdieren ons in vrolijke sneltreinvaart door Jan Terlouws jeugdroman heen loodst. Die snelheid komt de spanningsboog misschien niet altijd ten goede, maar de concentratieboog van het publiek wordt met de vele ontwikkelingen goed gevoed. De drie acteurs spelen alle personages. Dat doen ze zonder omslachtige kostuumwissels, maar simpelweg door goed spel. Als vertolkers van het volk van Katoren wordt het publiek volop ingezet om het avontuur tot een goed einde te brengen. De kinderen in de tent laten zich bepaald niet manipuleren door ministers met kwade zin, blijkt. Daar kunnen volwassenen nog wat van leren. Lees verder

Over het IJ Festival: het Zeecontainerprogramma

sarah blok moon saris.png

Foto De Sirene van Irene: Moon Saris

Dat de vermeende ‘springplankfunctie’ van het Zeecontainerprogramma op Over het IJ Festival niet van de lucht is, bewijst de indrukwekkende lijst curatoren die voor deze jubileumeditie zijn aangetrokken. In het kader van vijfentwintig jaar Over het IJ werden inmiddels bekende makers, die ooit begonnen in een zeecontainer op de NDSW-werf, gevraagd om jonge makers voor te dragen met wie zij verwantschap voelen.

Net zoals de afgelopen jaren is de jonge makers gevraagd zich in een werk van ongeveer vijftien minuten te verhouden tot de ‘staat van de stad’.  Er wordt dus een expliciet beroep gedaan op hun engagement. Bij de meeste zeecontainervoorstellingen die ik op de openingsavond van deze editie zag was dat engagement weliswaar minder prominent dan de afgelopen jaren. Ik zag vooral kleine, persoonlijke verhalen en theatrale vertalingen van leegte, doelloosheid en juist een gebrek aan betrokkenheid. Lees verder

Opening ITS Festival: ‘Breng de wereld de theaterzaal in’

Daria Bukvić tijdens de opening van het ITS Festival, foto: Bart Grietens

Gisteren ging het ITS Festival van start. Op het festival staat het werk van de afstuderende podiumkunstenaars centraal. 

Tot met zondag zijn er ruim vijftig voorstellingen in de theaters aan de Nes en de theateracademie te zien. In de Brakke Grond presenteren theatervormgevers dagelijks hun materiaal, en de afstuderende regisseurs worden elke middag geïnterviewd door Oscar van den Boogaard.

De binnentuin van De Brakke Grond dient de komende dagen als festivalhart. Daar opende artistiek directeur Marcus Azzini gisterenochtend het festival. “Een festivaldirecteur moet proberen te verbinden,” zei hij. Dus vroeg hij de jonge, maar inmiddels gevestigde theatermakers Daria Bukvić en Marjolijn van Heemstra de nieuwe lichting kunstenaars toe te spreken. Beiden drukten de aanstormende garde op het hart om buiten de gebaande paden te durven denken. Lees verder

SPRING 2017: radicaal en grensoverschrijdend

UTRECHT – Het SPRING festival is in volle gang. De vijfde editie van het Utrechtse podiumkunstenfestival zit vol spannende crossovers in theater, dans, performance, beeldende kunst en fotografie. De festivalbezoeker kan slapeloosheid ervaren en letterlijk de handen in onschuld wassen met menselijke zeep Lees verder

TM Live – Go Global, Play Local

In Go Global / Play Local, de nieuwste editie van TM Live die gisteren in het kader van SPRING Festival in Het Huis Utrecht plaatsvond, werd de relatie tussen internationale theaterfestivals en de stad waarin ze plaatsvinden onderzocht. Heeft een festival een verantwoordelijkheid voor zijn omgeving en zo ja, wat is dat dan? ‘Hoe internationaal zijn dit soort festivals eigenlijk echt, en wie zijn ze aan het dienen?’

Moderator Chris Keulemans ging in gesprek met Dorita Hannah (Centre for the Humanities SPRING Festival Fellow 2017), Natasja van ‘t Westende (directeur festival Dancing On The Edge), Dries Verhoeven (theatermaker) en Hans van Soelen (hoofd Culturele Zaken Utrecht). Focus van het gesprek ligt op de relatie tussen kunst en maatschappij, met name in het kader van internationalisering. Lees verder

Frascati Issues: Staat van Waanzin

Foto: Kurt van der Elst

Frascati Issues onderzoekt maatschappelijke kwesties door middel van theater. In de editie Staat van Waanzin wordt tot en met zaterdag de verwevenheid tussen kunst en gekte verkend.

In 4.48 Psychosis van NTGent, gisteren te zien op de openingsavond van het meerdaagse Frascati Issues: Staat van Waanzin, krijgen we achtereenvolgens twee vertolkingen van dezelfde tekst te zien, maar er ontstaan twee volstrekt verschillende personages. De Engelse toneelschrijfster Sarah Kane verkeerde in een diepe depressie, toen ze een paar maanden voor haar zelfmoord deze aangrijpende tekst schreef. Het is een associatieve, naargeestige stream of consciousness van een personage dat in een psychotische staat van depressiviteit verkeert. Lees verder