Getagd: Benjamin Moen

Dromen van een ander leven – Oerol 2018

Foto: Moon Saris

Op Terschelling vond de afgelopen tien dagen de zevenendertigste editie van Oerol plaats.Verspreid over het eiland gingen in bossen, boerderijen, strand en duinen negentien voorstellingen in première.

In een hooggelegen duincomplex nabij de karakteristieke vuurtoren, speelt de voorstelling George en Eran worden racisten. Daarin vragen George Tobal en Eran Ben-Michaël (Syriër en Jood), samen met Milan Sekeris (witte Nederlandse man) en Myrthe Huber (vrouw) zichzelf de vraag: ben ik een racist? Al gauw verliezen ze zichzelf in goede bedoelingen, goedpraterij, seksisme en discriminatie in het algemeen.

Zo vindt Tobal dat hij recht heeft zichzelf ‘neger’ te noemen, de anderen vinden hem daar niet zwart genoeg voor (“je bent bruin!”). Tobal spreekt Ben-Michaël aan op wat hij ‘spinning Jew’ noemt (zelf iets fout doen en het dan vervolgens zo omdraaien dat je toch als slachtoffer uit de bus komt). De sullige Sekeris wil het vooral voor iedereen goed doen; hij voelt zich bovendien niet zo snel beledigt (“dus je hebt zelfs het privilege te kiezen wanneer je beledigd bent?”) en Huber is gewoon vrouw dus die mag meestal toch niet meepraten. Lees verder

De volwassene ontmaskerd

Foto: An Sofie Kesteleyn

Jeugdtheater KID (8+)
Door BOG, Het Zuidelijk Toneel, hetpaleis
Gezien
21 januari 2018, TR Rotterdamse Schouwburg
Te zien t/m 6 april (tournee)


Disclaimer: ik heb de voorstelling maar voor de helft gezien. Dat geldt overigens voor alle toeschouwers: een grote wand scheidt de twee tegenovergestelde tribunes van elkaar. De ene tribune is uitsluitend voor de kinderen, de ander alleen voor volwassenen.

De eerste jeugdvoorstelling van theatercollectief BOG is een snelcursus volwassen-zijn. In vijf kwartier wordt de volwassene ontmaskerd, althans, dat horen we de spelers aan de kinderen beloven, daar aan de andere kant van die muur. Lees verder

Het tekortschietende karakter van taal

downloadGOD. · BOG
Gezien: 5 november 2015, De NWe Vorst (Tilburg)
★★★★☆


Ze staan naast elkaar, voor een groot wit doek, en ze kijken meewarig, verwachtingsvol of verongelijkt de zaal in. Er gaat een prettige rust uit van dit collectief aan jonge performers (ze komen alle vier uit 1988), maar desondanks barsten ze van de vragen.
Lees verder